Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Χωρίς πυξίδα με πλεόνασμα κυνισμού ( άρθρο μου στην Εφημερίδα Καρφίτσα της 16/7/2016)



Aπό την Μεταπολίτευση και εδώ η χώρα πορεύτηκε με σταθερότητα, δημοκρατία και ανάπτυξη – όχι συνεχή – που μεταφράστηκαν σε άνοδο του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού. Τα χρόνια αυτά ήταν χωρίς καμία υπερβολή από τα καλύτερα στην ιστορία της Ελλάδας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και σκοτεινές πλευρές, αδυναμίες και λάθη. Ένα χαρακτηριστικό αυτών των ετών ήταν πως σχεδόν σε κάθε φάση, σε κάθε υποπερίοδο υπήρχε ένας κεντρικός στόχος για τη χώρα που παρά τον οξύ πολιτικό και κομματικό ανταγωνισμό οριοθετούσε την πορεία της χώρας, σηματοδοτούσε μία μεγάλη συλλογική προσπάθεια και κινητοποιούσε κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς πόρους στην υπόθεση επίτευξής του.

Τα πρώτα χρόνια ήταν η εδραίωση της Δημοκρατίας μετά από την πληγή της χούντας και η σταθεροποίηση της Ελλάδας έναντι των εξωτερικών κινδύνων καθώς η Κυπριακή τραγωδία ήταν νωπή. Αποκορύφωμα της περιόδου η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Στα χρόνια της Αλλαγής εμπεδώθηκε η δημοκρατία, υλοποιήθηκε για πρώτη φορά μία ομαλή κυβερνητική εναλλαγή, ήρθε στην εξουσία ένα μαζικό κόμμα του ευρύτερου χώρου της αριστεράς/κεντροαριστεράς και με τη σειρά του αυτό εφάρμοσε το κυβερνητικό πρόγραμμά του.

Ακολούθησε μια δεκαετία μεγάλων έργων υποδομής, ένταξης στης ευρωζώνη και σύγκλισης με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, ανάληψης και προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων ως η μικρότερη ιστορικά χώρα που αναλαμβάνει μία τέτοια ευθύνη σε μία περίοδο συνεχούς ανόδου του βιοτικού επιπέδου.
Προφανώς έγιναν λάθη και παραλείψεις που σωρευτικά οδήγησαν στην κρίση. Υπήρξαν καθυστερήσεις και τρομακτικές αντιστάσεις σε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν όμως στο παρόν άρθρο εξετάζουμε την ύπαρξη ή μη κάποιων κεντρικών στόχων γύρω από τους οποίους δομούνταν η πολιτική και κοινωνική ζωή.
Από το 2010 και την οικονομική κρίση θα έλεγε κανείς πως ένας είναι ο κύριος και βασικός στόχος – η υπέρβασή της και η επαναφορά της οικονομίας σε μία αναπτυξιακή τροχιά. Το 2016 είναι το ένατο έτος με ύφεση ( από το 2008) – μοναδικό φαινόμενο για χώρα σε ειρηνική περίοδο - και το έβδομο σχεδόν εντός μνημονίου.
Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον με αυτές τις παραμέτρους αποτελεί μονόδρομο η προσπάθεια ανάταξης της χώρας. Κάθε κυβέρνηση θα όφειλε να προτάξει και να υλοποιήσει ό,τι ήταν απαραίτητο ώστε αυτή η κρίση, η ύφεση, η απώλεια εθνικού εισοδήματος να σταματήσει και μάλιστα με ταυτόχρονες προοπτικές ανάπτυξης. Κανένα πισωγύρισμα, καμία ιδιοτέλεια, κανένα μικροκομματικό συμφέρον δεν δικαιολογείται μπροστά στην κοινωνική και οικονομική καθίζηση μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Με την παρούσα κυβέρνηση όμως παρατηρείται το εξής παράδοξο. Ενεργεί εντελώς αποκομμένη από κάθε πραγματικότητα, χωρίς πυξίδα, χωρίς μπούσουλα. Αυτάρεσκα μας συστήθηκε ως κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας αλλά αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι ως μία από τις πιο κυνικές εξουσίες της ιστορίας. Και δεν είναι η υπογραφή ενός νέου μνημονίου που προ δύο ετών δεν ήταν μονόδρομος, όσο η συνολική της εικόνα και η ατζέντα με την οποία καταπιάνεται. Σε μία χώρα όπου τα λουκέτα αυξάνονται με δραματικό τρόπο, τα δημόσια έσοδα καταρρέουν, το κοινωνικό κράτος - ιδιαίτερα τα νοσοκομεία -αποδιαρθρώνεται, η παιδεία παραπαίει τα ληξιπρόθεσμα χρέη αυξάνονται, τα χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες αυξάνονται και μονιμοποιείται μία κατάσταση χαμηλών προσδοκιών, η παρούσα κυβέρνηση ασχολείται με τον εκλογικό νόμο, τις αδειοδοτήσεις των καναλιών, τη Βουλή των εφήβων και την αποκατάσταση ημετέρων. Αδυνατεί να ανταπεξέλθει στα τρέχοντα, στα καθημερινά. Αδυνατεί να διαχειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια τις υποθέσεις του κράτους πόσο δε μάλλον να σχεδιάσει δυναμικά το μέλλον και να υπερβεί θετικά τις εξελίξεις. Το μόνο που απασχολεί τους κυβερνήτες είναι η δημιουργία προϋποθέσεων παραμονής τους στην εξουσία ή στη χειρότερη για αυτούς περίπτωση η διατήρησή τους ως δυνάμει κυβερνητικό κόμμα. Τίποτε άλλο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου