Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανεργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανεργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2016

Πρωί – μεσημέρι – βράδυ τρεις δείκτες ( άρθρο μου στη Θεσσαλονίκη 21/11/2016)


Κάθε ημέρα, κάθε ώρα και σε κάθε τηλεοπτικό σταθμό, πάνω στη γωνία της οθόνης θα έπρεπε να υπάρχουν τρεις δείκτες.
Αν είναι τεχνικά εφικτό το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται και στο ελληνικό διαδίκτυο. Κάθε πρωί, με το που ο τηλεθεατής ή ο χρήστης ηλεκτρονικού υπολογιστή βρισκόταν μπροστά στην οθόνη να μπορεί άμεσα και χωρίς καμία διαμεσολάβηση να κοιτά τους τρεις δείκτες. Κάθε ώρα και στιγμή, ανεξαρτήτως τηλεοπτικού σταθμού ή ιστοσελίδας.

Τρεις δείκτες που σε πραγματικό χρόνο θα μας ενημερώνουν για το τρέχον έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και την ανεργία. Τρία μεγέθη που κρίνουμε πως είναι τα σημαντικότερα. Τρία μεγέθη στις οθόνες εκατομμυρίων Ελλήνων – είτε ως απόλυτοι αριθμοί είτε ως ποσοστά επί τοις εκατό. Τρία νούμερα, τρεις αριθμοί, σφηνωμένοι εκεί, επίμονα, συνεχώς, με τρόπο ενοχλητικό, σχεδόν προσβλητικό για την συλλογική μας συνείδηση, στην πάνω γωνιά της οθόνης έως ότου αντιληφθούμε τι συμβαίνει στη χώρα μας. Έως ότου συνειδητοποιήσουμε το που βρισκόμαστε και ποιες είναι οι ρεαλιστικές προοπτικές μπροστά μας. Έως ότου αντιληφθούμε πως η πολιτική δεν είναι μόνο λόγια, ανέξοδες ρητορείες και αποσυνδεδεμένες από το αποτέλεσμα επιλογές που αφορούν κάποιους άλλους, δίπλα από εμάς αλλά είναι ο μόνος τρόπος από τον οποίο περνά η βελτίωση ή η χειροτέρευση της ζωής μας.

Τρεις δείκτες λοιπόν διότι η κοινωνία μας έχει μετατραπεί σε κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, φαίνεται να έχει αποδεχθεί τις πολύ χαμηλές πτήσεις κομματικών σχηματισμών και κυβερνητικών δυνάμεων, δείχνει να έχει κουραστεί και επιδιώκει μέσω αφασίας και αδράνειας μία κακώς νοούμενη κανονικότητα. Μία κανονικότητα που δεν είναι προσαρμογή και συγχρονισμός με καλά παραδείγματα αλλά μία κανονικότητα που αποδέχεται το παρόν ως μία φυσιολογική κατάσταση. Τα επτά χρόνια κρίσης βέβαια δικαιολογούν την εμπέδωση μιας τέτοιας αντίληψης καθώς  το επείγον, η εξαίρεση, η εγρήγορση, η αστάθεια, η παρέκβαση είναι συνυφασμένα με την έννοια του παροδικού, του χρονικά σύντομου. Στην Ελλάδα της κρίσης όμως έχει χαθεί η έννοια των λέξεων και των καταστάσεων καθώς τραβάει σε μάκρος η υπόθεση της κρίσης και της υπέρβασής αυτής. Αποτέλεσμα των ανωτέρω η αποδοχή μιας κατάστασης ανωμαλίας ( πχ αδυναμία δανεισμού από τις αγορές, υψηλή ανεργία κλπ) ως φυσιολογική, ως κανονικότητα.


Με αποκορύφωμα τις προσπάθειες της παρούσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ βλέπουμε μία λανθάνουσα στρατηγική κανονικοποίησης λοιπόν της ανωμαλίας. Συζητούμε για τα θρησκευτικά στα σχολεία, για τους τηλεοπτικούς σταθμούς, για τους εσωκομματικούς συσχετισμούς του ΣΥΡΙΖΑ, για την νέα Κεντρική Επιτροπή του, για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και για ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους εκτός από τα μείζονα. Ποια είναι αυτά; Οι τρεις δείκτες φυσικά.

Προχωρούμε αμέριμνοι, σπρώχνουμε το χρόνο ελπίζοντας ότι θα τα γιατρέψει όλα και ακούμε κάποιες φωνές βοόντων στην έρημο της καθημερινότητας που κάνουν λόγο για βίαιη φτωχοποίηση σε επίπεδα αδιανόητα ακόμη και σήμερα, αλλά δεν δίνουμε σημασία. Η κούραση μας έχει καταβάλει. Ολίγιστοι και άσχετοι πολιτικοί προσπαθούν και εν μέρει το καταφέρνουν να αποκοιμίσουν τους πολλούς κάνοντας λόγο για ανάπτυξη που έρχεται, για αντιστροφή του κλίματος, για μέλλον που προδιαγράφεται λαμπρό. Όμως οι εταιρείες φεύγουν, οι νέοι φεύγουν, οι φόροι αυξάνονται, οι μεταρρυθμίσεις παραπέμπονται στις καλένδες και ελαφρά τη καρδία γίνεται λόγος για 4ο μνημόνιο.

Σε μία τέτοια κατάσταση αφασίας, κόπωσης και παραίτησης οι τρεις δείκτες σε κάθε οθόνη θα διασφάλιζαν τουλάχιστον ότι θα συζητούσαμε για τα μείζονα. Ότι όποια και να είναι η εξέλιξη και οι όποιες οι μελλοντικές μας επιλογές, θα είναι απότοκος της δικής μας βούλησης και ενημέρωσης. Τρεις δείκτες. Έλλειμμα, χρέος, ανεργία. Όλα τα άλλα είναι ιστορίες για τα μικρά παιδιά

Τρίτη 3 Απριλίου 2012

Περί ανάπτυξης ( άρθρο μου για την Θεσσαλονίκη της 2/4/2012)


Όλοι σχεδόν συμφωνούμε πως αν η χώρα δεν βγει από την ύφεση δεν υπάρχει ελπίδα. Οπότε η ανάπτυξη καθίσταται ζητούμενο. Όλοι την επικαλούνται, όλοι την επιθυμούν αλλά λίγοι γνωρίζουν πως μπορεί να προκληθεί.
Από την άλλη όλοι καταδικάζουν το προηγούμενο αναπτυξιακό μοντέλο, όλοι επιθυμούν ένα νέο στη θέση του αλλά τα όσα προτείνονται στον δημόσιο λόγο έχουν να κάνουν με τις συνταγές του παλιού. Χαρακτηριστική η φράση «ρίξτε λεφτά στην αγορά».  Μα αν με έναν μαγικό τρόπο καταφέρναμε να ρίξουμε χρήματα στην αγορά χωρίς να έχει αλλάξει σχεδόν τίποτε δεν θα προκαλούνταν ανάπτυξη. Θα οδηγούμασταν με μαθηματική ακρίβεια στο ίδιο ακριβώς σημείο. Άρα ένα πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως όλοι μας επιθυμούμε την αποφυγή της ύφεσης αλλά δεν ομονοούμε στις προϋποθέσεις τις ανάπτυξης.
Βέβαια αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο των πολλών ή του κόσμου της αγοράς. Ευθύνη υπάρχει στο πολιτικό σύστημα και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε αλλά και διαχειρίζεται τα εργαλεία που έχει. Τόσα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης κατευθύνθηκε προς την κατασκευή μεγάλων έργων υποδομών. Παραβλέποντας το κόστος που ήταν τσιμπημένο σε σύγκριση με άλλες χώρες, παραβλέποντας περιπτώσεις κατώτερης ποιότητας του τελικού αποτελέσματος, παραβλέποντας αργοπορίες, τα έργα αυτά ήταν μέχρι έναν βαθμό απαραίτητα για την Ελλάδα. Υστερούσε η χώρα στις υποδομές και αυτό έπρεπε να αλλάξει. Σήμερα όμως ποιος ο λόγος να συνεχίσουμε με την ίδια τακτική; Γιατί το μεγαλύτερο μέρος του ΕΣΠΑ κατευθύνεται πάλι προς τα ίδια έργα; Είναι γνωστό τοις πάσι πως αυτά τα έργα πρώτον είναι πολύ δαπανηρά και δεσμεύουν μεγάλο μέρος ων προσφερόμενων πόρων, δεύτερον δεν προσφέρουν μόνιμες θέσεις εργασίας παρά μόνο πρόσκαιρα δίνουν μια ώθηση κατά το στάδιο της κατασκευής. Αντίθετα υποπολλαπλάσιοι πόροι όταν κατευθύνονται στη στήριξη της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας αποφέρουν πολλαπλάσιες μόνιμες θέσεις εργασίας, δημιουργούν εισόδημα, παράγουν νέα προϊόντα και υπηρεσίες διεθνώς εμπορεύσιμα και γενικότερα συμβάλουν στην αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου. Και όμως ακόμη και σήμερα, το πολιτικό σύστημα βασιζόμενο σε απλοϊκές αναλύσεις περί ανάπτυξης, βασιζόμενο στην απελπισία του κόσμου δίνει μάχες οπισθοφυλακής υπέρ των μεγάλων έργων.
Σε ένα άλλο παράδειγμα υποκρισίας στο δημόσιο λόγο. Χαμένες θέσεις εργασίας και πολλά λουκέτα στην αγορά συνθέτουν το σημερινό σκηνικό. Αντί λοιπόν να οικτίρουμε για την τύχη μας και το κακό που μας βρήκε ας μιλήσουμε με αλήθειες. Η αλήθεια είναι λοιπόν πως η ελληνική αγορά ήταν οργανωμένη να καλύπτει κυρίως την εσωτερική κατανάλωση και ζήτηση, η οποία με τη σειρά της ήταν επίπλαστη. Εφόσον λοιπόν η ζήτηση δεν μπορεί να διατηρηθεί σε επίπεδα προ κρίσης είναι λογικό να μπουν λουκέτα στην αγορά και δυστυχώς να χαθούν θέσεις εργασίας. Η στροφή που απαιτείται σε  προϊόντα και υπηρεσίες διεθνώς εμπορεύσιμα θα χρειαστεί χρόνο για να συντελεστεί. Οι άνεργοι όμως δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου. Άρα είναι απείρως προτιμότερο σαν κοινωνία να αναμετρηθούμε με την αλήθεια αυτή – πως δύσκολα θα έχουμε ξανά τέτοιας δομής αγορά και να επικεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην επανακατάρτιση των ανέργων και στην παροχή βοήθειας για μια νέα αρχή. Χρηματοδότηση, θεσμικό πλαίσιο, δημόσια διοίκηση είναι τομείς όπου το κράτος μπορεί να συνδράμει.
Το δημόσιο ως εργοδότης, η ελπίδα θέσεων εργασίας στα μεγάλα έργα και η αναμονή του χρήματος που πέφτοντας ως μάννα εξ ουρανού στην αγορά θα λύσει τα προβλήματα είναι συνταγές του παλιού μοντέλου.