Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζέρβας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζέρβας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Αυγούστου 2025

Θεσσαλονίκη: Πέντε σημεία-κλειδιά για το δάνειο των 30 εκατ. ευρώ που πήρε ο δήμος, άρθρο στη Voria.gr


Στη μικρή μας πόλη, το ζήτημα των τελευταίων ημερών και επίκεντρο ενός μάλλον καχεκτικού διαλόγου ήταν η πρόθεση και τελικά απόφαση της διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης να συνάψει δάνειο με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ύψους 30 εκ. ευρώ. Το ποσό σχετικά μεγάλο για τον Δήμο Θεσσαλονίκης καθώς το προηγούμενο δάνειο της διοίκησης Μπουτάρη ανέρχονταν περίπου στα 20 εκ. ευρώ. Με μια μικρή χρονική απόσταση από τα πράγματα – έστω λίγων ημερών, αποτυπώνω 5 σκέψεις για το δάνειο αλλά και ευρύτερα για τη Θεσσαλονίκη. 

Σημείο 1ο: κάθε χρηματοδοτικό εργαλείο είναι επί της αρχής καλό και χρήσιμο. Το να μπορείς να δανειστείς σημαίνει ότι και έχεις την πιστοληπτική ικανότητα να το κάνεις αλλά και υπάρχει κάποιος να σε δανείσει. Ας μην τα θεωρούμε και τα δύο αυτά σημεία αυτονόητα, ιδιαίτερα όταν έχουμε αφήσει πίσω μας μια υπερδεκαετή κρίση που οι οικονομικοί πόροι μετριόταν με το σταγονόμετρο. 

Σημείο 2ο: η Θεσσαλονίκη χρειάζεται πολλά χρήματα. Πάρα πολλά χρήματα. Έχει μείνει πίσω και αυτό το ξέρουν όλοι - είτε το παραδέχονται δημόσια είτε όχι. Η απόσταση από άλλες ισομεγέθεις πόλεις έχει μεγαλώσει τις τελευταίες δεκαετίες και αυτό το αναγνωρίζουν και οι εντός αυτής αλλά και οι εκτός αυτής. Το αν τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια, γίνονται κάποια βήματα, γίνονται κάποια έργα και σχεδιάζονται και κάποια ακόμη – δεν σημαίνει ότι το χάσμα μειώνεται. Σημαίνει ότι από εκεί που είμασταν ακίνητοι αρχίσαμε να περπατάμε – και οι άλλοι όμως περπατάνε. Το χάσμα θα μειώνονταν αν εμείς τρέχαμε ή αν οι άλλοι ακινητοποιούνταν. Ο ανταγωνισμός των πόλεων είναι υπαρκτός. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συνεχή προσπάθεια αστικών περιοχών να προσελκύσουν πόρους, ανθρώπους, επενδύσεις και αναγνώριση σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Δεν μιλάμε μόνο για οικονομική κούρσα, αλλά για ένα ευρύτερο «branding» και μια στρατηγική ανάδειξης της πόλης ως τόπου που αξίζει να ζεις, να εργάζεσαι και να επισκέπτεσαι. Ο ανταγωνισμός αυτός εντείνεται λόγω:

  • της παγκοσμιοποίησης καθώς οι πόλεις πλέον συγκρίνονται διεθνώς
  • της κινητικότητας πληθυσμών όπου ταλέντα, εργαζόμενοι, διανοητικό κεφάλαιο και φοιτητές μπορούν να επιλέξουν πού θα ζήσουν
  • της κλιματικής και τεχνολογικής μετάβασης. Πόλεις που καινοτομούν κερδίζουν πλεονέκτημα.

Οι επιτυχημένες πόλεις συνήθως συνδυάζουν: οικονομική δυναμική, υψηλή ποιότητα ζωής, ισχυρή τοπική ταυτότητα και σύγχρονη, ανοιχτή διακυβέρνηση.

Σημείο 3ο: Οι οικονομικοί πόροι είναι η αναγκαία αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την πόλη. Επενδύσεις, υποδομές, αναπλάσεις αστικού περιβάλλοντος, ενίσχυση της ανθεκτικότητας, συγκοινωνίες, στέγη, επιχειρηματικότητα και τουρισμός συνθέτουν μια βεντάλια πιεστικών αναγκών. Όλα απαιτούν δίπλα στα χρήματα και σχέδιο. Για να μην πω ότι η κανονική σειρά είναι πρώτα σχέδιο και μετά χρήματα. Σχέδιο με προτεραιότητες και αυστηρές ιεραρχήσεις. Τα έχουμε αυτά; Ο καθείς ας αξιολογήσει αν υπάρχουν – προσωπικά βλέπω αρκετά mini σχέδια σε βαθμίδες της διακυβέρνησης ή σε δήμους ξεχωριστά, αλλά θα ήταν υπερβολή και wishful thinking να υποστηρίξει κανείς ότι υπάρχει το μέγα σχέδιο. Και αυτό δεν αφορά μόνον στον κεντρικό δήμο αλλά σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα. Οι καιροί απαιτούν μητροπολιτική διαχείριση σε μια σειρά ζητημάτων γιατί όλα τα άλλα φαντάζουν αλλά και είναι αποσπασματικά. 

Σημείο 4ο: Οι διοικήσεις Μπουτάρη, Ζέρβα και Αγγελούδη – ανεξαρτήτως ποια άποψη έχει κανείς και ποια αξιολογική εκτίμηση, ήταν διοικήσεις που στόχευαν στην ανάπτυξη και στην εξωστρέφεια. Ο Μπουτάρης πήρε το πρώτο δάνειο, ο Ζέρβας το αξιοποίησε και ο Αγγελούδης ακολουθεί μια πεπατημένη συνταγή. Αυτό σε ένα πρώτο επίπεδο ανάλυσης σημαίνει ότι όλοι αντιλαμβάνονται πως η πόλη χρειάζεται επενδύσεις, χρειάζεται εργαλεία για να σχεδιάσει και να υλοποιήσει. Και τα χρειάζεται εμπροσθοβαρώς για να προλάβει. Γιατί παίζει και με τον χρόνο αντίπαλο. Ειδικά στα ζητήματα της ανθεκτικότητας, των υποδομών, της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής ή κάνεις τώρα αυτό που πρέπει ή ψήνεσαι στους 40 βαθμούς 40 ημέρες τον χρόνο – συνθήκη μη βιώσιμη. 

Σημείο 5ο: Το δάνειο έχει και κόστος – δεν μας χαρίζουν, μας δανείζουν. Ένας δανεισμός για έναν οργανισμό ή έναν δήμο μπορεί να θεωρηθεί οικονομικά ορθή επιλογή όταν πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις που διασφαλίζουν ότι το κόστος εξυπηρέτησής του (χρεωλύσια + τόκοι) θα καλυφθεί και θα ξεπεραστεί από τα οφέλη που θα αποφέρει. Ειδικότερα ο δανεισμός, όταν γίνεται με σχέδιο και στόχευση, μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης και όχι βάρος. 

Πρώτον, οι πόροι που αντλούνται πρέπει να επενδύονται σε έργα που κινητοποιούν την τοπική οικονομία, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και εισροή κεφαλαίων που υπερκαλύπτουν μελλοντικά τις δαπάνες εξυπηρέτησής του. 

Δεύτερον, πρέπει να κατευθύνονται αποκλειστικά σε παραγωγικές υποδομές και όχι σε λειτουργικές δαπάνες, ώστε να δημιουργούν μακροπρόθεσμη υπεραξία και εξοικονόμηση. 

Τρίτον, κάθε δανειακή κίνηση οφείλει να έχει θετικό οικονομικό ισοζύγιο, δηλαδή τα αναμενόμενα οφέλη να ξεπερνούν σε αξία το συνολικό κόστος τόκων και αποπληρωμής. 

Μόνο έτσι ο δανεισμός γίνεται επένδυση για το αύριο και όχι υποθήκη για το μέλλον. Επί του συγκεκριμένου – αν οι δάνειοι πόροι εξοικονομήσουν ενέργεια, μειώσουν κόστη, δημιουργήσουν μακροπρόθεσμη υπεραξία θα αποδειχθεί σωστή επιλογή. Αν γίνουν μικρά έργα συντήρησης, πλακάκια και παγκάκια – όσο χρήσιμα και αν είναι αυτά – τότε τα αναγκαστούμε να τα αλλάξουμε άλλες 2-3 φορές μέχρι να αποπληρωθεί το δάνειο.  

Εν κατακλείδι

Το δάνειο είναι μια πιστωτική κάρτα με καλούς σχετικά όρους. Το πώς θα την χρησιμοποιήσει η πόλη είναι το ζήτημα. Για αυτόν που το ζητά και το συνάπτει υποδηλώνει αυτοπεποίθηση και βολονταρισμό. «Θέλω, ξέρω και μπορώ». Για εκείνους που προβληματίζονται από την επιλογή σε στρατηγικό επίπεδο υπάρχει πολιτικός χώρος. Μπορούν και οφείλουν να παρακολουθούν στενά την αξιοποίηση των πόρων και με σκληρό ροκ να αναδείξουν τις όποιες πιθανές αστοχίες. Τέλος – ένας μικρός κίνδυνος που πρέπει να αποφευχθεί είναι ο εφησυχασμός αντί της διεκδίκησης πόρων. Πρέπει όλοι όσοι αγαπούν την πόλη σε αυτό να ομονοούν – συνεχές pressing για περισσότερα, εδώ και τώρα. Πέρα και πάνω από κυβερνήσεις και κόμματα. Η υπόθεση της Θεσσαλονίκης είναι υπόθεση εθνική.


Το άρθρο δημοσιεύτηκε ΕΔΩ

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

Η ιστορική ευκαιρία της Θεσσαλονίκης: Μετεξέλιξη, Εξωστρέφεια, Ανάπτυξη



Οι παγκόσμιες εξελίξεις φέρνουν ανακατατάξεις. Οι βίαιες εξελίξεις, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, φέρνουν δυναμικές αλλαγές, επιταχύνουν αργόσυρτες διαδικασίες και δημιουργούν νέες δυναμικές. Τα Βαλκάνια μετά την τραυματική εμπειρία των αρχών των 90s εμφανίζουν ξανά γεωπολιτικό ενδιαφέρον καθώς η εγγύτητά τους με το πεδίο της σύγκρουσης, η γειτνίασή τους με αναθεωρητικές δυνάμεις, η ιστορική, πολιτισμική και φυλετική συγγένεια με τους αντιμαχόμενους (σλάβοι) και η διαρκής εκκρεμότητα ένταξή τους στις ευρωπαϊκές (και εύρω-ατλαντικές δομές) τα καθιστούν σημείο αυξημένου ενδιαφέροντος. Η δημιουργία ενός περιφερειακού συστήματος ασφάλειας την επομένη της σύγκρουσης απαιτεί διευθετήσεις, νέες συμμαχίες, υπερβάσεις και συνεκτικούς δεσμούς, άρα τα ζητήματα των Βαλκανίων πρέπει να κλείσουν.

Σε αυτό το περιβάλλον η Ελλάδα μπορεί να παίξει σημαίνοντα ρόλο καθώς παρά την υπερδεκαετή οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ακόμη το ειδικό βάρος μιας χώρας μέλους της Ε.Ε, του ευρώ, του ΝΑΤΟ, με εξαιρετικά ισχυρή δύναμη αποτροπής και στρατιωτική ισχύ για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Οι συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Γαλλία αλλά και η αναβάθμιση των σχέσεών με τις ΗΠΑ αναστηλώνουν τη διεθνή εικόνα μας και εμπεδώνουν έναν ρόλο που ήταν ζητούμενο για εμάς. Η Ελλάδα αν δεν υποστεί κάποιο πλήγμα, αν δεν ηττηθεί σε κάποιο θερμό επεισόδιο με τη γείτονα –πόσο δε μάλλον αν επικρατήσει- μπορεί να «αλλάξει πίστα» και να εμφανιστεί ως ένας πολύ σοβαρός παίκτης του διεθνούς συστήματος, εγγυητής της σταθερότητας και της ασφάλειας, προσανατολισμένος σε αξίες και συμμαχίες.

Ο ρόλος όμως της Ελλάδας δεν περιορίζεται μόνο στο αποτρεπτικό – στρατιωτικό επίπεδο. Αυτό είναι η απαραίτητη προϋπόθεση που εξασφαλίζει ότι δεν θα υποταχθούμε στο νέο-οθωμανικό αναθεωρητικό σχέδιο που ιδανικά θα ήθελε αναβίωση της επιρροής της οθωμανικής αυτοκρατορίας ακυρώνοντας ιστορία και αποτελέσματα 200 ετών – από την ελληνική επανάσταση. Ο ρόλος μας μπορεί και πρέπει να είναι σημαντικός σε σειρά άλλων πεδίων με άξονα την οικονομία.

Επενδύσεις, υποδομές, εμπόριο, μεταφορές, εκπαίδευση, τουρισμός, συμπράξεις ελληνικών με βαλκανικές εταιρείες, συνεργασία στην ενέργεια, στον αγροδιατροφικό τομέα, στην τραπεζική είναι δυνητικά ευκαιρίες συνεργασίας με την Ελλάδα να έχει κεντρικό ρόλο. Αυτός είναι ο τρόπος να μετατρέψουμε τη γεωγραφική μας θέση σε γεωπολιτικό πλεονέκτημα.

Σε μια τέτοια θετική (και ακόμα υποθετική) εξέλιξη, αν μία πόλη έχει σημαίνοντα ρόλο είναι η Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που μπορεί να παίξει τον ρόλο του κέντρου, της πύλης εισόδου, του κόμβου. Μπορεί να αναδειχθεί σε φιλόδοξο αστικό κέντρο που σε ουσιαστικό αλλά συμβολικό επίπεδο θα αποτυπώνει και θα σχηματοποιεί αυτήν την ελληνική στρατηγική – θα της δίνει εικόνα και υλική υπόσταση.

Εάν στη Θεσσαλονίκη συνεχίσουν να εγκαθίστανται μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, εάν συνεχιστεί η πορεία ανάδειξής της σε κέντρο καινοτομίας και ο μετασχηματισμός της σε smart city, με ολοκληρωμένες τις μεγάλες υποδομές και τις σημαντικές αναπλάσεις του δημοσίου χώρου τότε η πόλη θα έχει καταφέρει να κατακτήσει αυτόν τον ηγετικό ρόλο στη Βαλκανική. Ήδη τις δίνονται κάποιες σημαντικές ψήφοι εμπιστοσύνης – ο τουρισμός ανακάμπτει, η κρουαζιέρα εμφανίζει ανοδικές τάσεις και πολλά γκρουπ τουριστών κάνουν εμφανή την παρουσία τους στο κέντρο της πόλης. Χτίζονται συνεχώς ξενοδοχεία υψηλών προδιαγραφών ενώ το ενδιαφέρον στο real estate είναι αμείωτο.

Στο μέτωπο των αναπλάσεων, για πρώτη ίσως φορά μετά από χρόνια υπάρχουν στο τραπέζι ώριμα σχέδια, μελέτες και εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις. Σκεφτείτε την εικόνα της πόλης με ολοκληρωμένο δυτικά το Μουσείο Ολοκαυτώματος, με νέες πλατείες Διοικητηρίου και Ελευθερίας, με έναν ανανεωμένο άξονα Αριστοτέλους και με το ντεκ επέκτασης της παλιάς Παραλίας. Οι αναβαθμισμένες αγορές Μοδιάνο και Καπάνι δεν θα έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τις ανοιχτές αγορές της Ευρώπης και η ανάπλαση της ΔΕΘ θα δώσει τεράστια ανάσα αλλάζοντας όλο το κέντρο. Μετρό, αστικές συγκοινωνίες και ποδηλατόδρομοι θα συμβάλλουν στην λύση του κυκλοφοριακού ενώ το νέο γήπεδο της Τούμπας και οι παρεμβάσεις στη γύρω περιοχή θα αναβαθμίσουν συνολικά το αστικό περιβάλλον. Το ίδιο και οι νέοι «Στάβλοι Παπάφη» - ένα κτηριακό συγκρότημα υψηλών προδιαγραφών στο κέντρο του αστικού ιστού.  Παράλληλα η συντήρηση και οι παρεμβάσεις στις γειτονιές εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα των δικτύων και συμβάλλουν στη διατήρηση της συνοχής της πόλης, ενώ οι προσπάθειες ανάταξης και ανάκτησης της χαμένης εμπορικότητας των δρόμων θα συμβάλλουν στη διατήρηση της επιχειρηματικότητας μικρού και μεσαίου επιπέδου με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική διαστρωμάτωση και τα εισοδήματα.

Η Θεσσαλονίκη μπορεί – αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Ανατάσσεται στο εσωτερικό της – διαδικασία επίμονη και απαιτητική, επενδύει, καλύπτει το χαμένο έδαφος στις υποδομές. Το κεντρικό κράτος οφείλει να αναγνωρίσει αυτή τη δυναμική, να μην την υποσκάψει και ακολούθως να σχεδιάσει για την Ελλάδα έναν νέο δυναμικό και εξωστρεφή ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να παίξει τον ρόλο του «κέντρου» αυτής της προσπάθειας – προετοιμάζεται. Μια τέτοια εξέλιξη θα είναι μάλιστα ευεργετική για την ολόκληρη τη χώρα. Ένας δεύτερος αστικός πόλος ανάπτυξης μπορεί να δώσει ιδιαίτερη δυναμική στο ΑΕΠ και στη δομή της οικονομίας.

Η προσπάθεια έχει ξεκινήσει, είναι σε εξέλιξη - όσοι βλέπουν τη μεγάλη εικόνα δίνουν ήδη αυτή τη μάχη.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Voria.gr ΕΔΩ

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2021

Αξίζει η Θεσσαλονίκη να επενδύσει στα Χριστούγεννα; άρθρο στην Voria


 

Η αρχική ιδέα

Είναι γεγονός πως από την πρώτη χρονιά δημαρχίας του Κωνσταντίνου Ζέρβα έχει δοθεί βαρύτητα στην προετοιμασία της πόλης για τον εορταστικό χριστουγεννιάτικο στολισμό της πόλης, παρά το γεγονός της ανάληψης καθηκόντων το μήνα Σεπτέμβριο. Και βέβαια αυτή η επιλογή δεν ήταν τυχαία, ούτε συνιστούσε έκπληξη καθώς όλα τα προηγούμενα χρόνια ο ίδιος από το βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου παρενέβαινε στο ζήτημα δείχνοντας ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Την πρώτη χρονιά λοιπόν «Οι Μαγεμένες Γιορτές» εντυπωσίασαν αναμφίβολα κατοίκους και επισκέπτες γιατί έγινε φανερή μια διαφορετική προσέγγιση που βασίζονταν σε ορισμένους άξονες. Φιλόδοξο σχέδιο, πρωτοτυπία, καλύτερη οργάνωση, ευρωπαϊκή αισθητική, παραδοσιακός προσανατολισμός και κινητοποίηση πολλών παικτών, πέραν του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Τη διαφορά έκανε η χριστουγεννιάτικη αγορά που οργανώθηκε στα πρότυπα αντίστοιχων κεντροευρωπαϊκών πόλεων και προσέδωσε στο εγχείρημα ζηλευτά χαρακτηριστικά. Έδωσε το μήνυμα στην πόλη αλλά και στους δυνητικούς επισκέπτες ότι «εδώ πάει να γίνει κάτι σοβαρό». Το στοίχημα κερδήθηκε κατά κοινή ομολογία και η πόλη δειλά αλλά σταθερά μπήκε στα ραντάρ όσων παρακολουθούν συστηματικά αυτές τις εξελίξεις. Μετά ήρθε η πανδημία και μοιραία όλα άλλαξαν. Ο δύσκολος χειμώνας του 2020 δεν άφηνε περιθώρια για πολλές εκδηλώσεις – επιλέχθηκε η πόλη να στολιστεί αλλά η καρδιά της χτυπούσε στα νοσοκομεία που ήταν στην πρώτη γραμμή της μάχη κατά του κορωνοϊού.



Η φετινή προσπάθεια

Φέτος, χωρίς να έχουμε αφήσει πίσω μας την πανδημία αλλά με το εμβόλιο να δίνει στην κοινωνία περιθώρια ελευθερίας προετοιμαστήκαμε για ένα μεγάλο come back των γιορτών. Η σκέψη να μεταφερθεί η χριστουγεννιάτικη αγορά από την Πλατεία Δικαστηρίων στο Πάρκο Ξαρχάκου – ως μια άκρως πετυχημένη πρακτική, έμεινε στα χαρτιά παρά την απόλυτη οργανωτικά ετοιμότητα για το εγχείρημα. Τα επιδημιολογικά δεδομένα οδήγησαν σε δεύτερες σκέψεις και κρατάμε την ιδέα για μια επόμενη χρονιά. Αξίζει να σημειωθεί πως η επιλογή χώρου γίνεται πάντοτε με ορισμένα κριτήρια. Το 2019 θελήσαμε να δώσουμε ζωή σε ένα σημείο επιβαρυμένο και με «καλές χρήσεις» να δείξουμε πως για καμία περιοχή, καμία γειτονιά δεν υπάρχει νομοτέλεια εγκατάλειψης.

Πάμε όμως στα υπόλοιπα. Φέτος λοιπόν χωρίς τη δυνατότητα πολλών και μεγάλων εορταστικών εκδηλώσεων, χωρίς τη χριστουγεννιάτικη αγορά και παρά το γεγονός πως όλα είχαν σχεδιαστεί και προετοιμαστεί, δόθηκε βαρύτητα στον στολισμό και τον φωτισμό. Κατά κοινή ομολογία πολλών – αν όχι όλων – η πόλη είναι για πρώτη φορά τόσο φωτεινή. Για πρώτη φορά φτάνουμε σε γειτονιές με τόσο έντονη και δυνατή παρουσία καθώς πέραν του κέντρου και του άξονα της Αριστοτέλους που αυτονόητα έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, όλοι έχουμε δικαίωμα στη χαρά.


Ποια είναι τα οφέλη;

Στόχος μας είναι να μετατρέψουμε τη Θεσσαλονίκη την περίοδο των γιορτών αφενός σε προορισμό για επισκέπτες από Ελλάδα και εξωτερικό και αφετέρου να την ομορφύνουμε, να προσδώσουμε εκείνη την εορταστική ατμόσφαιρα που αναλογεί σε φιλόδοξα, αισιόδοξα, δυναμικά ευρωπαϊκά αστικά κέντρα. Τα οφέλη είναι πολλαπλά τόσο για την τοπική οικονομία όσο όμως και για την ποιότητα ζωής, για την διασκέδαση και την ψυχολογική ανάταση.

Υπόθεση όλης της πόλης: Ο στολισμός, ο φωτισμός, οι εκδηλώσεις είναι project που έχουν κόστος. Είναι σημαντικό πως αυτό το όραμα, αυτόν τον στόχο πλέον τον μοιράζονται πλέον πολλοί μέσα στην πόλη. Η «συμμαχία του καλού» φορά τα γιορτινά της και συνεισφέρει έμπρακτα. Φορείς, σύλλογοι, επιμελητήρια, μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, επαγγελματίες αντιλαμβάνονται τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές ως μία συλλογική υπόθεση. Κερδίζουμε το στοίχημα – κερδίζει όλη η πόλη. Το κόστος λοιπόν καλύπτεται με χορηγίες και χρόνο με το χρόνο ο στολισμός αυξάνεται. Τα χρήματα και τα υλικά πιάνουν τόπο και όλοι αντιλαμβάνονται ότι η προσπάθεια που γίνεται είναι συστηματική και πως υπάρχει σχέδιο. Ο προϋπολογισμός του Δήμου δεν επιβαρύνεται και η πόλη βρίσκει ένα πεδίο που μπορεί να την ενώσει – σημαντικό για τη Θεσσαλονίκη των διχασμών.

Κάθε χρόνο περισσότερα και καλύτερα: Με τον τρόπο που οργανώνονται τα Χριστούγεννα της πόλης, κάθε χρόνο σωρεύουμε στολισμό και φωτισμό. Ό,τι αγοράστηκε πρόπερσι, πέρυσι και φέτος αθροίζεται με τα μελλοντικά και πολύ σύντομα θα μας δώσει τη δυνατότητα να φτάσουμε παντού.

Αφύπνιση της χειμερινής τουριστικής βιομηχανίας: Παγκοσμίως η βιομηχανία των Χριστουγέννων είναι δραστηριότητα πολλών δισεκατομμυρίων και η Ελλάδα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι απούσα. Διακηρυκτικά στοχεύουμε σε τουρισμό 4 εποχών αλλά κάπου εκεί στα τέλη Οκτωβρίου τα μαζεύουμε και αναμένουμε το επόμενο καλοκαίρι. Αυτό μπορεί να αλλάξει αν αντιμετωπίσουμε τα Χριστούγεννα όπως το καλοκαίρι – ως ένα τουριστικό προϊόν. Δεν είναι εύκολο, δεν είναι ακατόρθωτο. Η χρονική διεύρυνση της τουριστικής δραστηριότητας, η καλύτερη γεωγραφική κατανομή της τουριστικής ζήτησης και η αύξηση της μέσης δαπάνης και της διάρκειας παραμονής των επισκεπτών θα φέρουν θέσεις εργασίας, εισόδημα και ανάπτυξη σε πολλούς κλάδους.

Σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις: Υπάρχουν πόλεις που έχουν παράδοση στον τομέα αυτό και είναι λογικό. Ας μη συγκριθούμε άμεσα με αυτές. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις πόλεων πιο κοντά στα δικά μας πολιτισμικά, κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά που τα καταφέρνουν πάρα πολύ καλά έχοντας κλείσει το χάσμα με τις πρώτες. Να δούμε λοιπόν τις συνταγές τους, τις ιδέες τους, τα επιτεύγματά τους

Ενίσχυση παράλληλων δραστηριοτήτων – κεντρικότητα του brand της πόλης: Ερχόμενος κανείς στη Θεσσαλονίκη για τις γιορτές, πέραν της διαμονής σε κάποιο κατάλυμα θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τη γαστρονομία της – πρωτεύουσα πλέον με τη σφραγίδα της UNSECO. Ίσως ενδιαφερθεί για κάποια απόδραση σε κάποιο κοντινό προορισμό, σε κάποιο χειμερινό θέρετρο. Προσθέτοντας τα Χριστούγεννα ως λόγο επίσκεψης και κατανάλωσης στην πόλη είναι δεδομένο ότι ενισχύεται το brand της. Πλάι στα παραδοσιακά πλεονεκτήματά της, ιστορία, κοσμοπολιτισμός, μουσεία θάλασσα, αρχιτεκτονική, γαστρονομία, εγγύτητα με περιοχές αυξημένου ενδιαφέροντος, βάζουμε έναν ακόμη λόγο, μία ακόμη πινελιά.

Πέραν αυτών όμως αξίζει να δούμε αν η Θεσσαλονίκη εναρμονίζεται με τα ζητούμενα της νέας εποχής σε ό,τι αφορά στον τουρισμό. «Η πορεία του ελληνικού τουρισμού προς το 2030 προϋποθέτει τη μετάβαση από την αυθόρμητη στη στοχευμένη ανάπτυξη μέσα από ένα μεθοδικό, ουσιαστικό και ολοκληρωμένο σχεδιασμό σε ένα πλαίσιο βιωσιμότητας, λαμβάνοντας υπόψη διαθέσιμους πόρους, στόχους και αναδυόμενες τάσεις» αναφέρει η μελέτη με θέμα: «Ελληνικός Τουρισμός 2030|Σχέδια Δράσης» που εκπονήθηκε από την κοινοπραξία εταιρειών Deloitte-Remaco για λογαριασμό του ΙΝΣΕΤΕ.

Σε αυτήν τα προσδιορίζονται 5 άξονες για την ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού:

   -Η βελτίωση και ανάπτυξη των δημοσίων -κυρίως- υποδομών

   -Η αναβάθμιση, καινοτομία και προώθηση του τουριστικού προϊόντος

   -Η ψηφιακή αναβάθμιση και ο μετασχηματισμός του τουριστικού οικοσυστήματος

   -Η προστασία του περιβάλλοντος και η αειφορία, και

   -Η ενίσχυση των δεξιοτήτων και η ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας.



Για όποιον παρακολουθεί τον πυρήνα της πολιτικής και προγραμματικής προσέγγισης του Δήμου Θεσσαλονίκης, είναι σίγουρο ότι θα εντοπίσει σίγουρα την βαρύτητα και την κεντρικότητα των υποδομών, τη συστηματική δουλειά στην ψηφιακή αναβάθμιση και την επένδυση στη δημιουργία ενός ψηφιοποιημένου περιβάλλοντος καθώς και στην σημασία που δίνεται στη στήριξη και ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας μέσα από ένα πλέγμα πολιτικών και επιλογών σε όλο το φάσμα των αρμοδιοτήτων του.

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας δεκαετίας που φαίνεται πως συγκεντρώνονται οι προϋποθέσεις για ανοδική πορεία. Υπάρχει βούληση, υπάρχει σχέδιο, έχουν ωριμάσει πολιτικά - κοινωνικά αλλά και τεχνικά οι συνθήκες, υπάρχει δημοσιονομικός χώρος και το κυριότερο όλων, έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Το πετυχαίνουμε με τα Χριστούγεννα, με τις υποδομές, με την προσέλκυση μεγάλων πολυεθνικών, με τις επενδύσεις, την εξωστρέφεια και τη διεκδίκηση κάθε διαθέσιμου πόρου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε ΕΔΩ  

Κυριακή 21 Μαρτίου 2021

Διοίκηση Ζέρβα: Έργο παρά τις δυσκολίες - Αλλαγή παραδείγματος, άρθρο στον ΤΥΠΟ της Θεσσαλονίκης, 21/3/2021

 


Όταν οι κάλπες έκλεισαν την δεύτερη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών η πόλη βρίσκονταν ενώπιον ενός μοναδικού αποτελέσματος. Ο νέος δήμαρχος συγκέντρωσε 67% των ψήφων όμως η απλή αναλογική του έδινε μόλις 7 συμβούλους σε σύνολο 49. Αυτή η εξαιρετικά σύνθετη κατάσταση ήταν απότοκος ενός συστήματος που δημιούργησε αβεβαιότητα – όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλους δήμους της χώρας.

Όλο το καλοκαίρι του 2019 ο δήμος Θεσσαλονίκης ήταν ένα case study ακυβερνησίας και η πρόκληση για τη νέα Διοίκηση πολύ μεγάλη. Από εκείνη την περίοδο βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και σήμερα συζητούμε εάν υπάρχει στο Δημοτικό Συμβούλιο απόλυτη ή σχετική πλειοψηφία. Είναι και αυτή μία πρόοδος αλλά και απόδειξη της απόστασης που έχουμε διανύσει.



Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η κατάσταση ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι από τον Κωνσταντίνο Ζέρβα. Το σύνθημά του ήταν «ούτε μία ημέρα χαμένη, ούτε ένα λεπτό ακυβερνησίας, καμία περίοδος χάριτος». Εν πολλοίς αυτό έγινε το διάστημα από τον Σεπτέμβριο του 2019 μέχρι σήμερα. Οι προσδοκίες ήταν και παραμένουν υψηλές, περίοδος χάριτος δεν ζητήθηκε και δεν προσφέρθηκε. Το έργο όμως είναι μετρήσιμο παρά τα δεδομένα και τους εξωτερικούς καταναγκασμούς.

Βασική παράμετρος είναι το ξέσπασμα της πανδημίας, γεγονός που όπως ήταν φυσικό και λογικό μετέβαλε τις προτεραιότητες και την ιεράρχηση των ζητημάτων. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας δεν μπορούσε να λείπει από την εθνική συλλογική προσπάθεια υπέρβασης της υγειονομικής κρίσης ούτε από την προσπάθεια προστασίας της δημόσιας υγείας. Στους 19 μήνες διοίκησης οι 12 πέρασαν με πανδημία, lockdown, οικονομικές απώλειες και σταθερή στήριξη κοινωνίας και οικονομίας, στα όρια των δυνατοτήτων του Δήμου.


Δεσμεύσεις – έργο – προτεραιότητες

Στην πολιτική ζωή, έτσι όπως αυτή έχει εξελιχθεί στην Ελλάδα, έχει μεγάλη σημασία η αξιοπιστία των προσώπων. Μετά από μια υπερδεκαετή κρίση έχει νόημα και αξία να μιλάμε με στόχους, ιεραρχήσεις και συνοχή. Η σημερινή διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης διαπνέεται από κάποιες βασικές αρχές – μια φιλοσοφία και προσέγγιση των πραγμάτων.

Υποδομές και καθημερινότητα βρίσκονται στον πολιτικό πυρήνα αυτής της περιόδου καθώς η ανάγνωση και η ανάλυση της πραγματικότητας οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα.

Η υστέρηση της Θεσσαλονίκης σε βασικά έργα υποδομής ήταν τροχοπέδη. Τα προηγούμενα πολλά χρόνια – και λόγω οικονομικής κρίσης – περιοριστήκαμε σε εκθέσεις ιδεών για μια πόλη που μονίμως είχε προοπτικές, είχε ευκαιρίες, είχε δυνατότητες όμως αυτές έμεναν στην καλύτερη περίπτωση στο χαρτί. Παράλληλα, η προϊούσα υποβάθμιση της καθημερινότητας σώρευε δυσαρέσκεια και επιδρούσε αρνητικά σε οικονομία και ψυχολογία. Ένα γκρίζο πέπλο πάνω από την πόλη δεν της έδινε ανάσα αισιοδοξίας. «Τίποτε δεν γίνεται, τίποτε δεν ολοκληρώνεται, η Αθήνα είναι το κέντρο» κοκ. Η πόλη είχε προοπτικές αλλά δεν είχε αστικά λεωφορεία, κάδους, επαρκή φωτισμό, μέσα σταθερής τροχιάς. Συστήνονταν στον κόσμο ως μία πόλη με σημαντική ιστορία αλλά αβέβαιο μέλλον. Ως όμορφος τουριστικός προορισμός χωρίς όμως αυτό να επαρκεί – χωρίς να πλαισιώνεται από παραγωγικές επενδύσεις, έρευνα, καινοτομία, δημόσια έργα κοκ.

Πως αλλάζει αυτό;

Εν αρχή ην ο λόγος. Τα πράγματα αλλάζουν αν μιλήσουμε διαφορετικά, αν φέρουμε τα προβλήματα στο επίκεντρο του δημοσίου διαλόγου. Αυτό έκανε ο Κωνσταντίνος Ζέρβας από την πρώτη στιγμή της εκλογής του. Η πολιτική στήριξη όλων των έργων υποδομής, όλων των μεγάλων projects που τρέχουν στην πόλη είναι μία σημαντική διαφοροποίηση. Η λογική του «βρίσκω μία λύση για κάθε πρόβλημα» ήρθε να αντικαταστήσει τη λογική του «βρίσκω ένα πρόβλημα σε κάθε λύση». Η δεύτερη δοκιμάστηκε και μας εγκλώβισε σε ένα αντιαναπτυξιακό τέλμα και σε μία επιδείνωση βασικών παραμέτρων της καθημερινής ζωής.

Οι δυνάμεις της αδράνειας και της ακινησίας, των αέναων συζητήσεων, του μηρυκασμού παλιών συνταγών που απέτυχαν, δεν θα πέσουν αμαχητί. Οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν αντιληφθεί ότι κάτι πρέπει να αλλάξει πρέπει να συνασπιστούν, όχι κατ’ ανάγκη γύρω από πρόσωπα αλλά γύρω από μία ατζέντα  με δομή και στόχευση.

Ποια είναι τα σημεία αιχμής;

Έξι είναι οι κατευθυντήριοι άξονες για την επόμενη ημέρα όπως τους περιγράφει ο ίδιος ο δήμαρχος

  1. Έργα υποδομών, κρίσιμα και απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη της πόλης. Μετρό – Αεροδρόμιο – λιμάνι – οδικοί άξονες – νέα περιφερειακή flyover – σιδηροδρομικά δίκτυα – αστικές συγκοινωνίες.
  2. Αναπλάσεις δημοσίου χώρου, αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση, νέα εικόνα – νέα αυτοπεποίθηση. Ανάπλαση ΔΕΘ, ανάπλαση άξονα Αριστοτέλους, αναπλάσεις βασικών πλατειών στο κέντρο, επέκταση παλιάς παραλίας με deck, νέοι «Στάβλοι Παπάφη», νέο γήπεδο Τούμπας.
  3. Αναβάθμιση της καθημερινότητας. Οδικό δίκτυο, πεζοδρόμια, αστικός εξοπλισμός, επαρκής φωτισμός, πόλη με πράσινο, με ελεύθερους χώρους. Ξεκινά ένα μεγάλο πρόγραμμα παρεμβάσεων στις γειτονιές. Παράλληλα βελτιώθηκε η καθαριότητα, εκσυγχρονίζεται ο στόλος των οχημάτων, τοποθετήθηκαν οι πρώτοι υπόγειοι κάδοι.
  4. Smart city και ηλεκτρονική εξυπηρέτηση των πολιτών.
  5. Στήριξη της επιχειρηματικότητας με κάθε τρόπο. Μειώθηκαν 25% τα ανταποδοτικά τέλη, θεσπίστηκαν ελαφρύνσεις, απαλλαγές –γενναία μέτρα
  6. Συνεννόηση – συνεργασία – συμμετοχή. Δεν έχουμε την πολυτέλεια σπατάλης χρόνου, σπατάλης πόρων και άλλων χαμένων ευκαιριών. Να κρατηθούμε μακριά από διχασμούς που ταλαιπωρούν την πόλη.

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2020

Από τη Δ.Ε.Θ σού έρχομαι και στην κορφή κανέλα


 

Κατά καιρούς είχαν ακουστεί ενδιαφέρουσες απόψεις περί μεταφοράς της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης εκτός πολεοδομικού συγκροτήματος, στην περιοχή της Σίνδου.

Το σκεπτικό είχε δομή κα επιχειρήματα και ήταν ένα θέμα του δημοσίου διαλόγου τότε. Το 2000 - 2009 οι πραγματικότητες και οι προοπτικές της χώρας, άρα και οι σχεδιασμοί ήταν διαφορετικοί. Από τότε όμως έχουν αλλάξει άρδην τα δεδομένα.

Σήμερα, βρισκόμαστε μετά από 10 - 15 περίπου χρόνια να έχουμε στα χέρια μας μία πιο ώριμη προσέγγιση. Έχει ξεκινήσει ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανάπλαση του χώρου εκεί που βρίσκεται, στο κέντρο της πόλης.

η προκήρυξη του διαγωνισμού για το project της αναμόρφωσης του εκθεσιακού και συνεδριακού κέντρου της Θεσσαλονίκης γνώρισε μεγάλη αποδοχή από την διεθνή αρχιτεκτονική κοινότητα καθιστώντας το έργο της ανάπλασης της ΔΕΘ ένα φιλόδοξο εγχείρημα.

- οι παρεμβάσεις αφορούν συνολική έκταση 176 στρεμμάτων και θα αναμορφώσουν ριζικά την εικόνα όλης της πόλης

- τα μισά από τα στρέμματα θα δοθούν για χρήση στην πόλη με τη δημιουργία πάρκου και χώρων κοινής χρήσης.

- στο βόρειο κομμάτι, δίπλα από το Παλέ ντε Σπορ θα αναπτυχθεί το νέο συνεδριακό κέντρο

- Εγνατία με Αγγελάκη και θα ανεγερθεί επιχειρηματικό κέντρο ενώ κάτω από αυτά θα γίνει υπόγειο πάρκινγκ 2.000 θέσεων.

Κάθε ένας δικαιούται να έχει την Α ή την Β άποψη, να την καταθέτει και να επιδιώκει την επικράτησή της. Όμως εδώ έχουμε μία πόλη που διψάει για επενδύσεις, έχει ανάγκη την επιτάχυνση όλων των έργων υποδομής, χρειάζονται μεγάλες παρεμβάσεις κλίμακας. Έχουμε μία πόλη που έχει κολλήσει σε αέναες συζητήσεις, σε διχασμούς και κόντρες έχοντας όμως στο τραπέζι της την ατζέντα του 1990-2000 ενώ βαδίζουμε στο 2021. Δεν γίνεται παντού να προχωράνε έργα και μόνο η Θεσσαλονίκη να ομφαλοσκοπεί, μόνο η Θεσσαλονίκη να προανεγγέλει, να ματαιώνει, να ακυρώνει, να ξαναμαλώνει και να ξανασυζητά.

Αυτές οι καθυστερήσεις έχουν κόστος, αθροίζουν κόστος. Δεν γίνονται in vitro όπου μπορούμε κλεισμένοι σε έναν πύργο μεταξύ τύρου και αχλάδου να συζητάμε για ένα μέλλον που ποτέ δεν έρχεται. Χάνονται εκατομμύρια, χάνονται θέσεις εργασίας, ΑΕΠ. Η πόλη μένει στάσιμη, δεν αλλάζει, δεν βελτιώνεται με αυτή τη συνταγή.

Το σύνθημα είναι ένα και γύρω από αυτό πρέπει να συνασπιστούν όσοι αντιλαμβάνονται το διακύβευμα. «Εδώ και τώρα ολοκλήρωση των έργων - εδώ και τώρα επιτάχυνση των έργων» ώστε να μπορεί η πόλη να καθίσει στο τραπέζι του μελλοντικού εθνικού σχεδιασμού της επόμενης γενιάς μεγάλων έργων. Ακόμη και εάν εκκινούν από διαφορετικές ιδεολογικές ή πολιτικές αφετηρίες, είναι περισσότερο απαραίτητο από ποτέ να διαμορφωθεί μία συμμαχία υπέρ των έργων υποδομής, υπέρ των παρεμβάσεων κλίμακας.

Πόλη χωρίς υποδομές, χωρίς αναπλάσεις, χωρίς πράσινο και δημόσιο χώρο, χωρίς σοβαρό συγκοινωνιακό δίκτυο, χωρίς προσέλκυση επενδύσεων, νέες θέσεις εργασίας δεν μπορεί να σταθεί στον 21ο αιώνα - πόσο δε μάλλον να πρωταγωνιστήσει.

Μια μικρή παράθεση της κακοδαιμονίας θα πείσει και τον πιο καχύποπτο αναγνώστη περί του αληθούς της αγανάκτησης. Δεκαετίες για το μετρό, δεκαετίες για την πλατεία Διοικητηρίου, ακύρωση υποθαλάσσιας αρτηρίας, 15ετία για την ανάπλαση Δ.Ε.Θ, αρκετά χρόνια για το Μουσείο Ολοκαυτώματος, τα ίδια για τον περιφερειακό της πόλης ( ελπίζουμε όχι και για το flyover), παρόμοια για τους κόμβους. Στο τέλος της δεκαετίας όμως οι θρήνοι για μια πόλη με σημαντικές υστερήσεις κινδυνεύουν να γίνουν καφόφωνο μοιρολόγι και εμείς οι Θεσσαλονικείς μοιρολογίστρες.

Αλλαγή με ύμνους της στασιμότητας, πρόοδος χωρίς θραύση της συναίνεσης της ακινησίας, επιτάχυνση με διαρκή αναμασήματα δεκαετιών δεν μπορεί να υπάρξει. Διακηρυκτικά όλοι θέλουν μια πόλη εξωστρεφή που θα αξιοποιεί επιτέλους αυτά τα πολυθρύλητα πλεονεκτήματά της και θα αναδεικνύεται σε αυτό που δυνητικά μπορεί να μετατραπεί. Σε έναν κόμβο επιχειρηματικότητας, ανάπτυξης, εκπαίδευσης, εμπορίου, σε τουριστικό προορισμό αξιώσεων κοκ.

Όμως πως το φανταζόμαστε να γίνεται αυτό; Χωρίς μέσα σταθερής τροχιάς; Με περίπου ένα ΜΜΜ; Χωρίς δρόμους που θα συνδέουν το λιμάνι με τον αυτοκινητόδρομο; Χωρίς μεγάλες αστικές αναπλάσεις; Χωρίς αναβάθμιση του δημοσίου χώρου, χωρίς πράσινο, χωρίς υποδομές, ποδηλάτοδρομους, χωρίς πάρκινγκ; Ή μήπως η παράμετρος του χρόνου δεν προσμετράται στην εξίσωση ωσάν να τον έχουμε παγώσει;

Αν υπάρχει συνταγή που μπορεί να σε οδηγήσει στο στόχο χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις ας κατατεθεί. Η λογική όμως λέει πως κατ’ αναλογία δεν μπορούμε να ταΐσουμε 5.000 κόσμου με 5 ψωμιά και 3 ψάρια. Δεν αρκεί δηλαδή το «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και λίγο ερωτική πόλη» για να συναγωνιστούμε αντίστοιχου βεληνεκούς και δυνατοτήτων πόλεις. Και στο κάτω κάτω της γραφής αυτός ο οιωνεί οριενταλισμός με τον οποίο προσεγγίζεται από πολλούς η πόλη πρέπει να περιοριστεί.

Το παρόν άρθρο φιλοξενήθηκε στη VORIA.gr


Τετάρτη 15 Απριλίου 2020

Η κρίση είναι προσωρινή, η προσπάθεια για τη Θεσσαλονίκη αδιάκοπη


Το πρώτο βεβαιωμένο κρούσμα κορωνοϊού στην Ελλάδα έτυχε να εντοπιστεί στη Θεσσαλονίκη. Τύχη και ατυχία μαζί καθώς το γεγονός αυτό έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου έγκαιρα.

Η αλήθεια είναι – και το βεβαιώνει προσωπικά ο γράφων – πως στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης υπήρχε νωρίτερα μέριμνα για προπαρασκευαστικές ενέργειες. Λίγο η ενημέρωση των υπερκείμενων υγειονομικών αρχών, λίγο η εκτίμηση του κινδύνου, οδήγησαν σε αυξημένη εγρήγορση. Η πρώτη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της Ελληνικής Κυβέρνησης σχετικά με την πανδημία έδωσε το σήμα προετοιμασίας. Παραγγέλθηκαν έγκαιρα μάσκες, αντισηπτικά, αφίσες για όλη την πόλη ( μην ξεχνάτε ότι στη Θεσσαλονίκη αναρτήθηκαν μαζικά σε όλα τα δημόσια κτίρια και στις στάσεις του ΟΑΣΘ βασικές οδηγίες προφύλαξης πριν υπάρξει 2ο και 3ο κρούσμα).

Από εκεί και πέρα έλαβαν χώρα μία σειρά ενεργειών σε πρώτο χρόνο, δημιουργώντας θετική εντύπωση σε όλη τη χώρα και οδηγώντας πολλές φορές σε απόδοση ευσήμων. Απολυμάνσεις παντού, σε κτήρια, δρόμους, περιμετρικά των νοσοκομείων κοκ. Ενισχύθηκε άμεσα το πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι με προσωπικό υπηρεσιών που λόγω των εξελίξεων σταμάτησε να λειτουργεί. Δημιουργήθηκε επίσης άμεσα τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης, οργανώθηκαν τα συσσίτια και με προσφορές του ιδιωτικού τομέα, δημιουργήθηκαν νέες δομές για άστεγους. Παράλληλα ανακοινώθηκε δέσμη ελαφρυντικών μέτρων για τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις

Η μέχρι τότε υπέρ-αποτελεσματική Δημοτική Αστυνομία επιφορτίστηκε με νέα καθήκοντα επιτήρησης της κυκλοφορίας και διασφάλισης των μέτρων κοινωνικής απόστασης. Στο σημείο εκείνο, τέθηκε επιτακτικά το ζήτημα της Νέας Παραλίας της πόλης. Ακούστηκαν πλείστες όσες προσεγγίσεις όμως τη δεδομένη στιγμή, τη στιγμή της κρίσης, του βάρους της ευθύνης και της ορθολογικής στάθμισης, η εισήγηση του Δημάρχου προς την Πολιτεία ήταν συγκεκριμένη. «Περιορίστε την κυκλοφορία στη Νέα Παραλία, είναι ζήτημα δημόσιας υγείας». Μια φράση που εκτιμώ ότι αν μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω πολλοί ευρωπαίοι πολίτες θα ήθελαν να ακουστεί από τις δικές τους αρμόδιες αρχές.

Από το σημείο εκείνο ξεκίνησαν κάποιες αντιπολιτευτικές προσπάθειες τραβηγμένες από τα μαλλιά. «Βάλτε διόδια, επιτρέψτε την κίνηση με τον λήγοντα αριθμό του ΑΦΜ, οριοθετήστε πορείες με τροχονόμους, κόψτε εισιτήρια στην είσοδο» κ.α ευφάνταστα, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία πολιτών συμφωνούσε με το μέτρο.

Η ανάγκη αντιπολίτευσης είναι κατανοητή, λογική, αναμενόμενη και για κάθε δημοκράτη επιθυμητή. Όταν δε αυτή είναι δομημένη, στιβαρή και με ερείσματα σε πραγματικές ολιγωρίες, διαχειριστικές ανεπάρκειες, λάθη και παραλείψεις βοηθά στην ποιότητα της διοίκησης και οδηγεί σε βελτίωση του τρόπου λήψης αποφάσεων και των ίδιων των αποφάσεων. Όταν είναι προσχηματική, ρηχή και αποσπασματική τότε το μόνο που πετυχαίνει είναι να δαπανά το χώρο και τον χρόνο των ΜΜΕ. Ας είναι όμως, δεν ενοχλεί κανέναν αυτό.

Το πνεύμα της Διοίκησης του Δήμου Θεσσαλονίκης στην αντιμετώπιση της πανδημίας ήταν και παραμένει ένα. Παρεμβαίνουμε, σηκώνουμε το βάρος της ευθύνης, ενεργούμε.

Σε ένα ζήτημα που αντιμετωπίζεται με επιστημονικούς - ιατρικούς όρους δεν χωρούν σχετικοποιήσεις, πολυτελείς διαβουλεύσεις και εύρεση ενός ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Ή το κάνεις σωστά ή το κάνεις λάθος με ολέθρια αποτελέσματα. Ή δρας με βάση τη λογική, τις οδηγίες και τις συμβουλές ή διαμορφώνεις μία τριμελή επιτροπή με πέντε – έξι νοματαίους και αποφασίζεις τον Αύγουστο. Κάπως έτσι δυστυχώς η Ισπανία – μέχρι να τα βρούνε τα συγκυβερνώντα κόμματα και να αποφασίσουν, έχασε πολύτιμο χρόνο.

Πέραν όμως της υγειονομικής κρίσης στρατηγικής σημασίας επιλογή της Διοίκησης είναι η πλήρης αξιοποίηση του «νεκρού χρόνου» προς όφελος της πόλης. Όποιος κινείται σε αυτήν ή ενημερώνεται από τα ΜΜΕ θα παρατηρήσει έναν τηρουμένων των αναλογιών οργασμό. Διορθώνονται καθημερινά δρόμοι, πεζοδρόμια, λακκούβες, αλλάζονται λαμπτήρες, απομακρύνονται γκράφιτι από το δημόσιο χώρο, έργα και αναπλάσεις προχωράνε, κατεδαφίζονται επικίνδυνα κτίσματα, καθαρίζονται συστηματικά ολόκληρες περιοχές, επιδιορθώνονται οχήματα του στόλου καθαριότητας και αντικαθίσταται αστικός εξοπλισμός.

Ας αναρωτηθεί ο καλόπιστος αναγνώστης πότε είδε η πόλη ξανά τέτοια προσπάθεια συμμαζέματος, τέτοια καθημερινή και συστηματική προσπάθεια βελτίωσης του αστικού περιβάλλοντος; Ή πότε ξανά Διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης επέλεξε να δώσει όλες τις μάχες σε όλο το μέτωπο των ανοιχτών ζητημάτων – από το Μετρό και τον ΟΑΣΘ μέχρι τα σκουπίδια και την κυκλοφορία;

Το στοιχήματα είναι δύο. Πρώτο, να βρουν οι Θεσσαλονικείς μία καλύτερη πόλη από αυτή που άφησαν στην αρχή του lockdown. Δεύτερο, να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος - το μέλλον της πόλης θα κριθεί στο κατά πόσο, όσοι έχουν την εξουσία, είναι αποφασισμένοι να ενεργήσουν με σχέδιο και αμεσότητα ώστε να περιορίσουν τις οικονομικές συνέπειες.

To παρόν δημοσιεύτηκε στη Voria.gr

Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2020

«Ποιο το όραμά σας για την πόλη κύριε Ζέρβα»; άρθρο στο My Portal


Αυτή είναι η συνήθης ερώτηση της αντιπολίτευσης στο Δήμο Θεσσαλονίκης, είτε από βήματος Δημοτικού Συμβουλίου, είτε μέσα από ΜΜΕ της πόλης. Είναι μία ερώτηση καλόπιστη μάλλον, που τίθεται όμως πάντα μετά από μπαράζ ανακοινώσεων, πρωτοβουλιών, συγκεκριμένων αριθμών και παρουσιάσεων με δεδομένα, συγκριτικούς πίνακες και άλλων πρωτοβουλιών της παρούσας Διοίκησης. Άρα ενέχει τακτικισμό. 

Πριν όμως δούμε τι έχει γίνει, συνοπτικά αυτούς τους μήνες και κατά πόσον το άθροισμα αυτών συνιστά και συγκροτεί ένα όραμα για την πόλη, ας απαντήσουμε σε μία βασική ερώτηση. Τι θα συνιστούσε σήμερα όραμα για την πόλη της Θεσσαλονίκης; Το «όραμα για τη Θεσσαλονίκη» νοείται ως μία καλογραμμένη έκθεση ιδεών λυκειακού τύπου, που περιγράφει γλαφυρά ένα ιδεατό σχέδιο για το μέλλον της πόλης, που ποτέ δεν έρχεται, παρά μόνο γεμίζει σελίδες επί σελίδων; Θα συνιστούσαν επαρκές «όραμα για την πόλη» ορισμένες φαντεζί διακηρύξεις για μία πόλη που αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και «αλλάζει τον αέρα της κάθε δεκαετία»; 

Άποψή μου είναι πως όχι. Προτιμώ το όραμα του συγκεκριμένου, του απτού, του μετρήσιμου. Προτιμώ να δω σε πίνακες πόσα οχήματα από το στόλο της καθαριότητας λειτουργούσαν, πόσα επισκευάστηκαν και πόσα προγραμματίζονται να αγορασθούν ή να μισθωθούν. Προτιμώ να μάθω πως ακριβώς θα ενισχυθεί η ανακύκλωση – γιατί αυτά είναι τα βήματα προς την κυκλική οικονομία και όχι τα λογύδρια κομματικών παραγόντων. 

Προτιμώ να βλέπω τον προϋπολογισμό του Τεχνικού Προγράμματος να αυξάνεται, να βρίσκονται πόροι και να εντάσσονται νέα έργα σε αυτό. Έργα συγκεκριμένα, για τη σχολική στέγη, για αναπλάσεις του δημοσίου χώρου, για σημεία εμβληματικά – ιδιαίτερου πολιτιστικού και τουριστικού ενδιαφέροντος. Προτιμώ τις παρεμβάσεις σε κάθε γειτονιά – μικρής και μεσαίας κλίμακας. Προτιμώ να πληροφορηθώ για τις μεταρρυθμίσεις εντός του Δήμου, για το αν για παράδειγμα εν έτη 2020 θα μπορεί ο δημότης, ο κάτοικος και ο επιχειρηματίας να πληρώνει ηλεκτρονικά τις οφειλές του στο Δήμο και δεν θα στήνεται με τις ώρες σε διάφορες ουρές. 

Προτιμώ να μάθω, με τρόπο έγκυρο και δεσμευτικό, για το αν η πόλη θα κάνει βήματα προς την κατεύθυνση των smart cities. Άλματα και όχι βήματα, συνολική εφαρμογή τεχνικών λύσεων και όχι πιλοτικές εφαρμογές σε 2 γειτονιές και 3 πλατείες. Μπορεί κατά μόνας, κάθε ενέργεια και δράση που λαμβάνει χώρα να μην συνιστά «όραμα για την πόλη» αλλά το άθροισμα τους αποτυπώνει μια κατεύθυνση. 

Τί το οραματικό στο να κατεβάζεις μηχανάκια και λογής εμπόδια από τα πεζοδρόμια ή να πλένεις με πιεστικά δρόμους και πλατείες; Κανείς δεν θα βρει γοητευτική την ενασχόληση με τον αστικό εξοπλισμό, την αλλαγή των στάσεων του ΟΑΣΘ, τις συνεχείς αυτοψίες στα σχολικά κτίρια και την πλύση των κάδων. Πολιτικά όλοι αναζητούν το μεγάλο, το μοναδικό, το ιστορικά ξεχωριστό. Δυστυχώς όμως για αυτούς, οι δημότες, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες ενδιαφέρονται για μία άλλη ατζέντα. Αυτήν της καθημερινότητας. Απαιτούν καθαρές γειτονιές, φωτισμό, πάρκα, ΜΜΜ και θέσεις στάθμευσης – θέλουν να ζήσουν με όλες εκείνες τις πρόνοιες του αστικού περιβάλλοντος που συναντά κανείς στην ευρωπαϊκή πόλη. 

Η Θεσσαλονίκη κουράστηκε από τους διχασμούς, κουράστηκε από τις διαμάχες. Είναι αλήθεια πως τα διλλήματα χτίζουν πολιτικές και πολιτιστικές καριέρες. Με το Μετρό ή με τα αρχαία; Με τα ΜΜΜ ή με τις θέσεις στάθμευσης; Με τον πεζόδρομο ή με την κυκλοφορία των οχημάτων; Με το κέντρο ή τις γειτονιές; Η απάντηση είναι απλή. Μια συμμαχία όλων εκείνων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που έχουν αντιληφθεί σε βάθος την ιστορική αναγκαιότητα η πόλη να προχωρήσει επιλέγει το «και – και». Αφήνει το διχαστικό «είτε – είτε» και με ευαισθησία για την  κληρονομιά, το περιβάλλον και τις ανάγκες της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της πόλης δηλώνει πως είναι αποφασισμένη να προχωρήσει.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο My Portal

Τα μέτωπα της Θεσσαλονίκης και οι μάχες μπροστά μας, άρθρο στη Voria.gr


Μια βασική υπόσχεση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Ζέρβα, από την προεκλογική περίοδο ακόμη, ήταν πως θα εξελισσόταν σε «Δήμαρχο που θα κάνει τη δουλειά». Όχι σε δήμαρχο δημοσίων σχέσεων, καλών επαφών με την Αθήνα και τα ΜΜΕ. Πως θα ανέστρεφε την παγιωμένη ιεράρχηση «πρώτα καλή εικόνα, ατάκα, αντιπερισπασμός και ακολούθως αλλαγή θέματος» υπέρ μιας άλλης λογικής. Πρώτα καταγραφή του προβλήματος, της κατάστασης, των μέσων και ακολούθως σχεδιασμός της λύσης, εξεύρεση πόρων και δράση. Όσο να πει κανείς είναι μία αλλαγή που θέλει λίγο χρόνο να ενσωματωθεί και να αφομοιωθεί από τους δημοσιολογούντες και μερίδα της κοινωνίας της πόλης.

Όμως οι ανατροπές δεν σταματούν εδώ. Συνεχίζονται και σε άλλα πεδία. Για πρώτη φορά εδώ και αρκετό καιρό μπαίνει στο τραπέζι η πλην του Ιστορικού Κέντρου Θεσσαλονίκη, με το σύνθημα «Θεσσαλονίκη δεν είναι μόνο το κέντρο της». Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη του κέντρου της πόλης -ίσα ίσα το αντίθετο- όμως στο σχεδιασμό ειδικά των τεχνικών έργων και των αναπλάσεων πρωτεύοντα ρόλο αποκτούν οι γειτονιές. Θα φανεί αυτό ανάγλυφα το αμέσως επόμενο διάστημα καθώς σχεδιάζεται σωρεία παρεμβάσεων σε γειτονιές που έχουν να δουν τεχνικά έργα πάνω από δύο δεκαετίες.

Επιπλέον, η νέα δημοτική αρχή στους πέντε μήνες που είναι στα πράγματα τηρεί ακόμα μία προεκλογική υπόσχεση. Με πρωτοβουλία του Δημάρχου συγκαλούνται Ειδικές Συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, ακόμη και για θέματα που δεν εμπίπτουν στις στενά αυτοδιοικητικές αρμοδιότητες, αλλά που απασχολούν σύσσωμη την πόλη. Μετράμε ήδη δύο, μία για το Μετρό και μία για τον ΟΑΣΘ και ήδη έχει εξαγγελθεί μία τρίτη για τα ζητήματα ασφάλειας στην πόλη. Και για να προλάβω την ερώτηση «ποιο το κέρδος αυτών των Ειδικών Συνεδριάσεων», απαριθμώ. Πρώτα και κύρια ενημερώνεται η πόλη με τρόπο ανοιχτό, δημοκρατικό και δεσμευτικό, δεύτερον δημιουργείται πολιτική πίεση προς κάθε αρμόδιο για εξεύρεση λύσεων και τρίτον δεν σωρεύονται προβλήματα, η πόλη βγαίνει από την απραξία, θέτει τα ζητήματα και κάποιος ασχολείται. Εκτιμώ ως θετική την εξαγγελία της κυβέρνησης για τον ΟΑΣΘ, που αν και δε λύνει το πρόβλημα, φέρνει το στόλο του από τα 250 οχήματα στα 450 και σε μία κατάσταση κάπως πιο ανεκτή από την προτέρα τριτοκοσμική.

Και στην καθαριότητα όμως υπάρχουν νέα δεδομένα. Όλη την προεκλογική περίοδο, μέχρι πρόσφατα, το ζήτημα της καθαριότητας ήταν ιεραρχικά πρώτο σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης ως μείζον πρόβλημα της Θεσσαλονίκης. Και εδώ υπάρχει αντικειμενική βελτίωση καθώς στην τελευταία έρευνα η καθαριότητα κατατάσσεται τέταρτη. Λύθηκε το ζήτημα και ως δια μαγείας η πόλη έγινε καθαρή μέσα σε πέντε μήνες; Ούτε σαν αστείο δεν μπορεί να το ισχυριστεί κανείς αυτό. Τι έγινε όμως; Έγινε μία τιτάνια προσπάθεια να υπάρξει καταγραφή των δυνάμεων, να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν ανακατατάξεις, να αναδιαρθρωθεί η υπηρεσία κοκ. Έγινε γενικός έλεγχος των οχημάτων, εντοπίστηκαν τα παροπλισμένα, τα ασυντήρητα – που δυστυχώς ήταν πολλά σε αριθμό – και δρομολογήθηκε η επισκευή τους. Δόθηκε βαρύτητα στα ζητήματα και τα προβλήματα των υπαλλήλων, στο να έχουν ΜΑΠ, στον ανασχεδιασμό των δρομολογίων και στην απομάκρυνση των ογκωδών απορριμμάτων από τους δρόμους της πόλης. Το πιο σημαντικό ίσως στον τομέα της ψυχολογίας της πόλης είναι πως είδε ξανά ο Θεσσαλονικιός συνεργεία του Δήμου να πλένουν με πιεστικά και νερό, οδοστρώματα, πλατείες και να περιποιούνται διάφορα σημεία. Και αυτή η εικόνα είχε ξεχαστεί. Αν σκεφτεί κανείς πως δρομολογείται σοβαρή ενίσχυση του στόλου των οχημάτων, τότε τα επόμενα χρόνια μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα γίνουμε μία πόλη κανονική, ευρωπαϊκού επιπέδου.

Συνοψίζοντας, βρισκόμαστε στην αρχή μίας προσπάθειας που ήδη όμως έχει δείξει ορισμένα χαρακτηριστικά. Υπάρχει ισχυρός βολονταρισμός στην κορυφή, υπάρχει σχέδιο και ιεράρχηση και έχουν δοθεί σαφείς κατευθύνσεις. Κανένα πρόβλημα ή ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται με φοβικότητα, ανοίγονται όλα τα μέτωπα και όλα φτάνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο τραπέζι του δημοσίου διαλόγου ή στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Προφανώς υπάρχουν αστοχίες και λάθη, παραφωνίες και παραλείψεις – θα ήταν ολέθριο να το απαρνηθεί κανείς.

Όμως οι Θεσσαλονικείς, ίσως στην πορεία του χρόνου θα νιώσουν πως η πόλη δεν πρόκειται να μείνει ανοχύρωτη ποτέ, πως η φωνή τους ακούγεται και απασχολεί τη Δημοτική Αρχή και πως δεν υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην πόλη και το Δημαρχιακό Μέγαρο. Ίσως εν τέλει αυτή να αποδειχθεί η μεγαλύτερη επιτυχία της διοίκησης Ζέρβα.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στη Voria.gr 


Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019

Ποιος θέλει τη Θεσσαλονίκη χωρισμένη και διχασμένη;άρθρο στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/11/2019


Η αλλαγή κυβέρνησης και η εκλογή νέας διοίκησης στο δήμο Θεσσαλονίκης είναι μία ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μπορεί η δεύτερη να προέκυψε μέσα από ένα ανεξάρτητο αυτοδιοικητικό ψηφοδέλτιο που δεν είχε την στήριξη της Νέας Δημοκρατίας με χρίσμα, η ανάγκη όμως εύρεσης ενός λειτουργικού και αποτελεσματικού διοικητικού σχήματος που θα υπερέβαινε τις αριθμητικές ανακολουθίες του «Κλεισθένη» οδήγησε σε ένα συνεργατικό σχήμα που εγκολπώνει πολλές δυνάμεις.

Η νέα διοίκηση του δήμου έπεσε από νωρίς στα βαθιά. Δεν ζήτησε από την αρχή καμία περίοδο χάριτος και ανέλαβε τα καθήκοντά της με περίσσεια βολονταρισμού. Ανέπτυξε δραστηριότητα σε όλα σχεδόν τα πεδία που είχε αναδείξει προεκλογικά, με πρώτα και καλύτερα αυτά της καθημερινότητας. Καθαριότητα, ευταξία, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, παρά τις μεμονωμένες αντιδράσεις αγκαλιάστηκαν από όλους τους πολίτες που είδαν πως αν μη τι άλλο γίνεται μία δυναμική προσπάθεια. Θα ήταν παράλογο να υπάρξουν μαγικές λύσεις σε όλα τα χρονίζοντα ζητήματα, σχεδόν ανέφικτο. Όμως δόθηκε ένα σήμα, δόθηκε με σαφήνεια το μήνυμα των προτεραιοτήτων και μιας αρχικής ιεράρχησης των ζητημάτων.

Αλλά ακόμη και σε θέματα συμβολικά, κάπως πιο ιδεολογικά γίνεται προσπάθεια να αποφευχθεί ο διχασμός της πόλης και ο χωρισμός της σε δύο στρατόπεδα. Πολλοί, εθισμένοι στο διχαστικό λόγο, απότοκο μιας αβαθούς υπερπολιτικοποίησης των προηγούμενων ετών που εδράζονταν στην κοινωνική πίεση που επέφερε η οικονομική κρίση και η όξυνση του κοινωνικού ζητήματος, προσπαθούν να συντηρήσουν μία «εμφυλιοπολεμική λογική». Διαβάζουν και αναλύουν τον κόσμο με ανελαστικά ιδεολογικά γυαλιά, με αναγωγές στο παρελθόν και προσπαθούν με ερμηνείες τραβηγμένες από τα μαλλιά να επιβάλλουν τον χωρισμό της πόλης σε στρατόπεδα. Η στρατηγική αυτή ξενίζει διότι εκτός των άλλων, στα αυτοδιοικητικά ζητήματα μπορούμε να συμφωνήσουμε σε έναν ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Ποιος διαφωνεί και αναλαμβάνει το κόστος της διαφωνίας του με τον προγραμματικό στόχο ολοκλήρωσης του Μετρό; Ή της αναμόρφωσης του βασικού συγκοινωνιακού μέσου της πόλης, του ΟΑΣΘ, σε ευρωπαϊκά πρότυπα; Ακόμη και η ευταξία στο δημόσιο χώρο  είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Με τον όρο ευταξία – έναν όρο ομπρέλα- νοείται μία σειρά παραμέτρων που καθορίζουν την εικόνα της πόλης. Καθαριότητα, φωτισμός, πράσινο, σεβασμός του δημοσίου χώρου, κανονιστικές, κανόνες ανελαστικοί για όλους κοκ.

Προφανώς υπάρχουν προοδευτικές και συντηρητικές φωνές, προφανώς και υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις για τα ζητήματα της πόλης. Όμως, από το σημείο αυτό έως ότου να επιχειρείται μία συστηματική όξυνση, μία κενή περιεχομένου πόλωση, υπάρχει πολιτικός χώρος πιο μετριοπαθών προσεγγίσεων.

Η λογική των στρατοπέδων, η λογική μίας «αριστερής» και μίας «δεξιάς» Θεσσαλονίκης που αντιμάχονται με κάθε ευκαιρία και σε κάθε πεδίο, φανερώνει πως όσοι την προωθούν έχουν αντικειμενικό στόχο την εξυπηρέτηση πολιτικών ή κομματικών συμφερόντων και πάντως σίγουρα όχι την πρόοδο της πόλης. Θα έλεγε κανείς ότι η προσπάθεια αυτή αποσκοπεί περισσότερο στη συγκρότηση πολιτικών οντοτήτων και στην απόκτηση ερεισμάτων στην κοινωνία της πόλης παρά στην προώθηση ώριμων λύσεων και στην διαμόρφωση μίας ρεαλιστικής ατζέντας διεκδικήσεων ή σχεδιασμού.

Η Θεσσαλονίκη από αυτήν την υπόθεση του διχασμού έχει βγει ζημιωμένη. Είναι μία στρατηγική που ιστορικά δεν την έχει ευνοήσει και αυτό αποτυπώνεται σε αρκετά πεδία. Το βασικότερο όλων είναι η υστέρησή της σε βασικές υποδομές. Η αδυναμία να εμφανιστεί στο τραπέζι του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού των μεγάλων έργων με μία καλά σχεδιασμένη και συμφωνημένη ενιαία άποψη ήρθε και επικάθησε στην δημοσιονομική δυσπραγία του ελληνικού κράτους την προηγούμενη 10ετία και σε έναν πιο αθηνοκεντρικό σχεδιασμό της προηγούμενης 25ετίας.

Αυτή η πραγματικότητα πρέπει να αλλάξει. Η Θεσσαλονίκη, όλοι το ομολογούν, είναι μία πόλη που έχει μεγάλες δυνατότητες. Για να μην μείνει αυτό το συμπέρασμα μία απλή διατύπωση, για να μην χαθεί άλλη μία ιστορική ευκαιρία, σήμερα που τα πράγματα στην εθνική οικονομία δείχνουν πως αφήνουμε πίσω μας την μεγάλη οικονομική κρίση και ανοίγονται νέες ευκαιρίες, πρέπει η Θεσσαλονίκη να εμφανιστεί πιο έτοιμη και αποφασισμένη από ποτέ. Αυτό θα γίνει από τις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται το επίδικο και επιλέγουν να τοποθετηθούν στα πράγματα ως επισπεύδουσα δύναμη και όχι ως τροχοπέδη.

( το παρόν άρθρο το υπογράφω με την ιδιότητα του Ειδικού Συνεργάτη του δημάρχου Θεσσαλονίκης, Κ. Ζέρβα)

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2019

Η εκλογή Ζέρβα και το πέρασμα στην εποχή του αυτονόητου

( Το παρόν δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα VORIA.GR )



Με όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις πλέον πίσω μας και με τα αποτελέσματα αυτών δεδομένα, βρισκόμαστε σε μία συγκυρία όπου έχουμε μπροστά μας μία καθαρή τετραετία που μπορούν οι νέες διοικήσεις να εφαρμόσουν τα προγράμματά τους. Σε ό,τι αφορά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση υπάρχει ακόμη μία εκκρεμότητα που σχετίζεται με την κυβερνητική παρέμβαση και τις νέες ρυθμίσεις στον «Κλεισθένη» στην κατεύθυνση λειτουργικών διοικήσεων και διαδικασιών που θα άρουν τα εμπόδια της απλής αναλογικής.

Στη Θεσσαλονίκη το αυτοδιοικητικό εκλογικό αποτέλεσμα έχει δημιουργήσει τη δική του δυναμική, γεγονός που αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της δράσης του εκλεγμένου δημάρχου Κωνσταντίνου Ζέρβα. Η δημιουργία νέας διοίκησης περνάει μέσα από συνεργασίες με παρατάξεις και δημοτικούς συμβούλους όμως κάθε πρωτοβουλία όπως και οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν από τον ίδιο. Άλλωστε το ίδιο το αποτέλεσμα της κάλπης δίνει την ευχέρεια των πρωτοβουλιών στο νέο δήμαρχο, παραδοχή που φαίνεται να κάνουν όλοι – επικεφαλής παρατάξεων και δημοτικοί σύμβουλοι.

Μία κρίσιμη παράμετρος για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης είναι να μη δώσει την εντύπωση διευθετήσεων και διαρκών συνομιλιών αλλά αντίθετα να θέσει ορισμένες πολιτικές και προγραμματικές προϋποθέσεις κατά τη διαδικασία σχηματισμού της νέας διοίκησης. Όσοι εκτιμούν ότι θα είναι αποδεκτή μια διαρκής διαπραγμάτευση θέσεων και ανταλλαγμάτων μάλλον αποκωδικοποιούν το εκλογικό αποτέλεσμα με λανθασμένο τρόπο. Η εσωστρέφεια της δεύτερης τετραετίας της «Πρωτοβουλίας» δεν μπορεί και δεν πρέπει να επανεμφανιστεί μεταλλαγμένη στο δημαρχιακό μέγαρο. Εξάλλου αν κάποιος επιχειρήσει να εμφανιστεί ως veto player στο νέο δημοτικό συμβούλιο επειδή δεν έλαβε κάποια προσωπικά ανταλλάγματα ας είναι έτοιμος να επιχειρηματολογήσει και να αποδείξει ότι τα κίνητρά του είναι αυθεντικά και ότι τα ελατήρια αυτής τους της στάσης δεν είναι ιδιοτελή. Απέναντί του θα υπάρχει μία πλειοψηφία καθώς και μία συντριπτική λαϊκή εντολή προς το νέο δήμαρχο να προχωρήσει στην υλοποίηση του προγράμματός του.

Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας εξελέγη με μία αυτοδιοικητική ατζέντα και με τη βασική υπόσχεση πως η Θεσσαλονίκη θα αποκτήσει και πάλι δήμαρχο που θα ασχολείται με τα της πόλης. Δεν θα θυσιάσει αυτήν την επιτυχία του, ούτε θα ματαιώσει τις προσδοκίες αναλωνόμενος με διαρκείς συνομιλίες, ούτε τώρα κατά τη φάση σχηματισμού της νέας διοίκησης αλλά ούτε και κατά τη διάρκεια της τετραετίας. Εκτιμώ ότι δεν θα σπαταλήσει το προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο για να εξασφαλίσει ισορροπίες καθώς γνωρίζει σε βάθος πως οι βυζαντινισμοί αφήνουν παγερά αδιάφορους τους Θεσσαλονικείς και δεν αφορούν παρά έναν μικρό αριθμό ανθρώπων που περιστρέφονται γύρω από τα δημοτικά πράγματα.

Η ανάγνωση που έκανε προεκλογικά ο Κωνσταντίνος Ζέρβας έφερε στο επίκεντρο του δημοσίου διαλόγου μία σειρά ζητημάτων πραγματικών που απασχολούσαν δημότες και κατοίκους. Μετακινήσεις, συγκοινωνία (ΟΑΣΘ), καθαριότητα, ευταξία της πόλης και πολιτισμός ήταν ψηλά στην ατζέντα του και από τις μέχρι τώρα δηλώσεις και ενέργειές του φαίνεται πως παραμένουν. 

Τέλος, κρίνω ως θετική την άτυπη ενημέρωση που έκανε στον Κυριάκο Μητσοτάκη στη συνάντηση που επιδίωξε ο τελευταίος προεκλογικά. Εκεί ο Κωνσταντίνος Ζέρβας έθεσε όλα τα ζητήματα της πόλης και ζήτησε άμεση λύση για την ανοιχτή πληγή του ΟΑΣΘ φανερώνοντας πως υπάρχει μία στοιχειώδης ιεράρχηση στην ατζέντα του. Στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο ζήτημα της ανάπλασης της Δ.Ε.Θ αλλά το σίγουρο είναι πως η πόλη έχει μεγαλύτερες και πιο επείγουσες ανάγκες. Τον Σεπτέμβριο στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης θα έχουμε την ευκαιρία να καταγράψουμε τις προτεραιότητες πρωθυπουργού και δημάρχου. Ας ελπίσουμε πως αυτή η ευκαιρία δεν θα χαθεί για τη Θεσσαλονίκη που φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια έχει υποχωρήσει σε βασικά σημεία της ποιότητας ζωής.