Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Δημοκρατική Συμπαράταξη - ο ύπνος του δικαίου



Άλλη μία δημοσκόπηση όπου οι επιδόσεις της Συμπαράταξης είναι κατώτερες των όποιων προσδοκιών. Κινούμαστε συνεχώς στα επίπεδα του 4,5% - 6,5%, που ήταν και η εκλογική μας επίδοση έναν χρόνο πριν, τον Σεπτέμβριο του 2015. Το δυστύχημα για τον χώρο είναι πως από τότε βέβαια έχει περάσει ένας χρόνος και δεν έχει γίνει τίποτα απολύτως.

Δεν βρισκόμαστε απλά εκεί που βρισκόμασταν αλλά έχει προστεθεί ένας ακόμη χρόνος προσπαθειών για την ανασυγκρότηση του χώρου, έχει προστεθεί άλλη μία μακρόσυρτη, αργή και σχεδόν αδιάφορη προσπάθεια μέσω επιτροπών να συγκροτηθεί ο χώρος, έχει προστεθεί άλλη μία απογοήτευση στον κόσμο μας που επιμένει να περιμένει.


Το φιάσκο με το Ποτάμι είναι φιάσκο μεγατόνων - χωρίς να με ενδιαφέρει ειλικρινά η απόδοση ευθυνών στον έναν ή στον άλλο. Αλλά δεν μπορώ να μην καυτηριάσω το γεγονός πως όταν συνομιλείς με μία συλλογικότητα επί 7-8 μήνες θεωρώ δεδομένο πως σε αυτό το διάστημα χτιζεται μία αμοιβαία εκτίμηση και αξιοπιστία. Δεν είναι δυνατόν μετά από 8 μήνες διαβούλευσης, όπου σοβαροί και αξιόλογοι άνθρωποι προσπάθησαν να ετοιμάσουν κάποια προσχέδια δράσης και προγραμματικού λόγου, να καταλήγουν σε υβρεις εντός 2-3 ημερών. Ο,τι και αν προέκυψε, ό,τι και αν ειπώθηκε, όποια διαφωνία και αν ήρθε στο φως με ευθύνη του ενός ή του άλλου - ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΗ η ένταση και η απαξίωση του συνομιλητή στου επί 8 μήνες. 


Διότι, βλέποντας την κατάσταση και την ετοιμότητα αλληλοκατηγοριών, δικαίως θα πω εγώ πως ο 8μηνος διάλογος και προσπάθεια ήταν ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΚΗ και απλά έσπρωχνε το χρόνο ώστε να βρεθεί η ευκαιρία απεμπλοκής από το project των δύο μερών του. Δηλαδή με απλά ελληνικά επί 8 μήνες κοροιδεύαμε τον κόσμο ότι δήθεν προσπαθούμε, συγκλίνουμε ή αποκλίνουμε στα επιμέρους και μένουν μόνον κάποιες ψιλοασήμαντες λεπτομέρειες. 

Και τελικά; Τελίκά μπουρλότο και πάλι από την αρχή. ''Θα κατέβουμε στον κόσμο, θα κάνουμε άνοιγμα στην κοινωνία, θα ανασυκροτηθούμε μόνοι μας'' και λοιπές κενές νοήματος κουβέντες.

Αλλά ας πάμε και στα ''ανοιγματα στον κόσμο''. Τί βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις; Όπως προείπα βλέπουμε ποσοστά απο 4,5% - 6,5% και αν θέλετε - επειδή είμαι και large τύπος - 7% με αναγωγή. Μπράβο !!! 
Σπουδαίο!!!
Σαρώνουμε!!!

Δεν γίνεται αντιληπτό ότι ο ευρύτερος χώρος είναι περιχαρακωμένος; Δεν αλληλεπιδρά με κανέναν όμορο και αυτό σημαίνει ότι η στρατηική επαναπατρισμού ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ είναι εντελώς λανθασμένη και αναποτελεσματική. Η Συμπαράταξη δεν εισπράττει ΤΙΠΟΤΑ από έναν ΣΥΡΙΖΑ σε αποσύνθεση και ραγδαία υποχώρηση. Οι άνθρωποι που ψήφισαν και ξαναψήφισαν και ξαναψήφισαν και ξαναψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 μέχρι σήμερα δεν θα επιστρέψουν στην κεντροαριστερά που ακίνητη και στατική τους καλεί να το πράξουν. 



Και κάτι ακόμη που το έχουμε γράψει πολλάκις. Πέραν των γενικών δημοσκοπικών ποσοστών του χώρου, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ΖΗΤΗΜΑ είναι και η επιρροή που έχουμε στη νέα γενιά. Όπου μετριέται αυτή είναι σχεδόν ΜΗΔΕΝΙΚΗ.

0% - 2% στους νέους 18-24 ετών.


Τί πρέπει να γίνει και για αυτό; Μπορούμε να αλλάξουμε την εικόνα και πώς θα γίνει αυτό; 

Θα το πετύχουμε με τα πολιτικά μνημόσυνα του τεράστιου Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος πέθανε το 1996 ενώ ο σημερινός 18χρονος γεννήθηκε το 1998; 


Θα το πετύχουμε με αναφορές στην ανανέωση του κομμουνισμού και στον Μπερλίγκουερ; 


Θα το πετύχουμε μόνο με την γενιά του Πολυτεχνείου στα πράγματα που εν πολλοίς ήταν indsiders και δικαίως έχουν κάποια πολιτικά και ψυχολογικά όρια; 

Θα το πετύχουμε με αναμασήματα συνθημάτων και προγραμματική οκνηρία;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ. 

Το πως θα το πετύχουμε σε επόμενο άρθρο. Όχι όλα με μιας .







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου