Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ποιοί υπερασπίζονται τον Καραμανλή και γιατί

Το τελευταίο διάστημα και ενώ η κατάσταση της οικονομίας δεν δίνει ενθαρρυντικά σημάδια, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και ανάλογες αφορμές έχει επιστρέψει στο δημόσιο διάλογο το όνομα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. 

Έμμεσα λόγω της υποθεσης ΕΛΣΤΑΤ και Γεωργίου, άμεσα ως πιθανό πρόσωπο για το αξίωμα ΠτΔ εκλεγμένου από το λαό, μέσω δηλώσεων πρώην υπουργών του ( βλ. Στυλιανίδη, Μιχελάκη) αλλά και μέσα από δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι αφορά στο τελευταίο είναι γνωστή τοις πάσι η προτίμηση που είχε και έχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία ''καραμανλική αντιπολίτευση'' και αυτό ήταν γνωστό από την περίοδο εσωκομματικών εκλογών στη Νέα Δημοκρατία. 

Λίγο ή πολύ, τότε, είχαν στηρίξει ανοιχτά την επιλογή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη καθώς στο πρόσωπό του έβλεπαν μία συναινετική Νέα Δημοκρατία χαμηλών πτήσεων. Βέβαια αυτό έγινε αντιληπτό από μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος - και όχι μόνο- και οδήγησε στην επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως παραδέχονται σχεδόν όλοι αυτή οφείλεται στην κινητοποίηση πολιτών έξω από την κομματική Νέα Δημοκρατία, με φιλελεύθερες και κεντρώες αντιλήψεις και καταβολές.

Ας επανέλθουμε όμως στο σήμερα να δούμε πως διαμορφώνεται το σκηνικό και πως οι παίκτες κάνουν τις κινήσεις τους προσεκτικά θέλοντας να υπηρετήσουν το σχέδιό τους και να πετύχουν τους στόχους τους. 

Τι θέλει να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας λύσεις Καραμανλή ή χαϊδεύοντας στελέχη της περιόδου ή δίνοντας συγχωροχάρτι στην περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας 2004-2009 θέλει να πετύχει το εξής. Το στρίμωγμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και την ανακοπή του άνετου προβαδίσματος που διατηρεί σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Επειδή στο πραγματικό κυβερνητικό ( οικονομικό και κοινωνικό ) πεδίο δεν έχει καμία ελπίδα αντιστροφής του κλίματος, επενδύει στη συγκράτηση του αντιπάλου μέσω διάσπασης των δυνάμεων του. 

Γνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει και δεν μπορεί να υπερασπιστεί την μοιραία 5ετία, ούτε τα πρόσωπά της, ούτε τις πολιτικές της, ούτε τον τρόπο διακυβέρνησης καθώς βρίσκονται στον πυρήνα της κρίσης. Ας μην ξεχνάμε πως ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε το πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου κατά την ψηφοφορία για ανάδειξη ΠτΔ στέλνοντας ένα καθαρό μήνυμα προς την κοινωνία - μήνυμα αποδοκιμασίας της μοιραίας 5ετίας μέσω αποδοκιμασίας ενός από τα κεντρικότερα πρόσωπά της.

Ενδεικτικό αυτή της προσπάθειας ( αποκορύφωμα ;) είναι το σημερινό πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Τι θέλουν να πετύχουν οι καραμανλικοί

Πέραν της αυτονόητης υπεράσπισης της δικής τους κυβερνητικής περιόδου θέλουν να παραμείνουν στο πολιτικό παιχνίδι από το οποίο δικαίως είχαν παραγκωνιστεί - διαδικασία η οποία κορυφώθηκε με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία του κόμματος. 

Υπάρχει κοινό σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ και καραμανλικών; 

Δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει μετά βεβαιότητας πως υπάρχει κοινό σχέδιο των δύο, όμως οι συμπτώσεις είναι πολλές και οι κατευθύνσεις κοινές οπότε είναι εύλογες παρόμοιες σκέψεις. Ποιό το όφελος όμως μιας τέτοιας συμπόρευσης;  

Υπάρχει πολιτική συγγένεια και παραδοχές που μοιράζονται και τα δύο μπλοκ και αυτό επεκτείνεται πιθανά και σε πεδία πέραν του αμιγώς πολιτικού / κομματικού. Μοιράζονται και τα δύο μέρη την κεντρική άποψη πως το μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το μνημόνιο. Παραδοχή που αθωώνει την 5ετία Καραμανλή και δικαιώνει την αντιμνημονιακή περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Μοιράζονται την ( πολιτική ) αγάπη για το κράτος, ένα μεγάλο κράτος, σπάταλο, διογκωμένο, ένα κράτος του ρυθμιστικού πληθωρισμού, της στρεβλής παρέμβασης, πολυδαίδαλο, που στους διαδρόμους του μπορούν να βολευτούν πολλοί κομματικοί και να στήσουν μηχανισμό εξουσίας. Μοιράζονται την αγάπη των μεγάλων κρατικών δαπανών που ικανοποιούν τα κοινωνικά αιτήματα και ας διαιωνίζουν παγιωμένες αδικίες στο εσωτερικό του, αρκεί που φαίνεται φιλολαϊκό.

Αν προχωρήσουμε λίγο την υποθετική μας προσέγγιση θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι εκφραστές του ίδιου συστήματος εξουσίας που περιλαμβάνει και επιχειρηματικά συμφέροντα σε ένα πλέγμα ( μεταπολιτευτικό ) εσωστρεφούς κορπορατισμού όπου τα τελευταία πρέπει να προστατεύονται από πολιτικές επιλογές ώστε να διατηρούν κερδοφορία και να μην ανοίγονται στο πέλαγος τους διεθνούς ανταγωνισμού.

Για να διατηρηθεί αυτό το πλέγμα σε καιρούς μνημονίου και όχι αλόγιστου κρατικού δανεισμού απαιτείται πλήρης έλεγχος της πολιτικής εξουσίας, κακώς νοούμενη σταθερότητα, ελεγχόμενες πολιτικές εξελίξεις, απόκρουση πιέσεων της τρόικα, ελάχιστες μεταρρυθμίσεις στις παρυφές της οικονομίας και όχι σε πεδία που θα ακουμπούσαν το φάσμα συμφερόντων τους. Εν ολίγοις μία κλειστή οικονομία, σχεδόν ολιγαρχική, όπου οι δυναμικοί τομείς, οι τομείς με υψηλοί κερδοφορία και προοπτικές να μοιραστούν με deals μεταξύ γνωστών και αλλήλων. Άλλωστε η τρόικα έχει κουραστεί και δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις μεταρρυθμίσεις μίας και πέρασαν 6 γεμάτα χρόνια όπου η χώρα παίζει κατενάτσιο, Μοναδική εξαίρεση το τραπεζικό σύστημα όπου εκεί έχει επιβάλλει αλλαγές στις διοικήσεις και αχνοφαίνεται μία πιθανότητα μεταβολής των παλαιών όρων του παιχνιδιού. 

Σημειώστε επίσης τις προσπάθειες ελέγχου του μιντιακού τοπίου, το προμοτάρισμα αρεστών εκδοτών και δυνητικών καναλαρχών, την αφωνία των υπαρχόντων καναλιών και το σύνολο των εφημερίδων που στηρίζουν την κυβέρνηση και θα αντιληφθείτε ολόκληρη της εικόνα.

Σενάρια οικουμενικής

Με αυτά ως δεδομένα, αν η νίκη της Νέας Δημοκρατίας θεωρηθεί αναπόφευκτη ( εγώ λέω πως είναι) το μοναδικό ευνοϊκό σενάριο που απομένει είναι η δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης εξ' ου και η σπουδή για απλή αναλογική. Όλα τα λεφτά σπρώχνονται στην αδυναμία κυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία ( και πιθανούς συμμάχους) , δεύτερες εκλογές με απλή αναλογική και οικουμενική. 

Οικουμενική βέβαια που σημαίνει όλα τα ανωτέρω. Μηδενικό πολιτικό κόστος, ανέγγιχτα τα deals, όλοι μέσα, υπουργικό συμβούλιο 74 ατόμων, μοιρασιά του κράτους ώστε όλοι να βυζαίνουν λίγο και να συντηρούν τους δαπανηρούς κομματικούς μηχανισμούς, ελάχιστες μεταρρυθμίσεις τόσο όσο να μην αποκοπούμε από την Ενωσιακή οικογένεια. Η χώρα να σέρνεται με ρυθμούς ανάπτυξης στην καλύτερη των περιπτώσεων 1% που θα παρουσιαστεί από τα ( ελεγχόμενα ) media ως θρίαμβος - ασχέτως πως η Ελλάδα χρειάζεται ντεμαράζ αναπτυξιακών ετών με 3-4% για να περιορίσει τη χασούρα.

Κεντροαριστερά

Αν η ανωτέρω ανάλυση είναι σωστή, τότε βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα. Η κωλυσιεργία στις διαδικασίες ενοποίησης του χώρου ( και άρα ουσιαστικής ενδυνάμωσής του) είναι ύποπτη. Η διακηρυκτική προτίμηση σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας ( ωραιοποίηση) επίσης. 

Πρέπει να αποδείξει εάν τάσσεται υπέρ του μεταρρυθμιστικού σεναρίου ή του οικουμενικού. Αν θέλει να γίνει δύναμη αλλαγής ή διατήρησης του status quo. Αν με τις δικές της επεξεργασίες και τον δικό της πυρήνα αξιών θα συμβάλει στο χτίσιμο μιας νέας οικονομίας ή αν θέλει να παραμείνει στη βολική αγκαλιά του μεταπολιτευτικού παιγνίου και μάλιστα σε ρόλο τριτοτέταρτου βαστάζου. 









6 σχόλια:

  1. Η κρίση, οι Καραμανλικοί και η ΕΛΣΤΑΤ: Το παραμύθι έχει κότα που γεννά χρυσά αυγά, έχει και δράκο
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2016/08/blog-post_12.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον όλο το άρθρο και μπορώ να πω ότι συμφωνώ στο 95%.
      Το μόνο που δεν έχω καταλάβει είναι το κεντρικο δομικο επιχειρημα που καθιστούσε λανθασμένη την μνημονιακή συνταγή. Οχι απλά τα περι συντελεστών κλπ αλλά η κεντρική ιδεα. Τι ήταν λανθασμενο και τι διαφορετικό θα μπορουσε να γίνει;
      Θα μπορουσαν να γινουν μεν διαφορετικες προσεγγίσεις, όμως θα χρειαζόντουσαν πολυ μεγαλύτερα κεφάλαια. Ή ακόμη ακόμη μια δήλωη της Γερμανίας στην αρχή του 2010, όπως του 2009 που θα μας έδινε χρόνο. Αλλά μετα τι;

      Διαγραφή
    2. Η όλη μακροοικονομική διαχείριση της σημερινής "κυβερνώσας ΕΕ" είναι φιλο-κυκλική, δηλαδή διογκώνει τις ανόδους του ΑΕΠ (φούσκες) και επιταχύνει τις πτώσεις. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνον την Ελλάδα. Επιπλέον αυξάνει τις διαρθρωτικές ανισορροπίες εντός της νομισματικής ζώνης (ασυμμετρίες ισοζυγίων πληρωμών).
      Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζονται οι πολιτικές "αντιβιοτικού σε μείγμα με ποντικοφάρμακο" (Amartya Sen). Ειδικά για το ελληνικό πρόβλημα, άν από την αρχή (2010-2011), είχε επιλεγεί η μέθοδος Ντράγκι ("whatever it takes") με επιθετική αντιμετώπιση εκ μέρους της ΕΚΤ της απαξίωσης των ελληνικών ομολόγων από τις αγορές, θα είχαμε αποφύγει μεγάλο μέρος της ύφεσης. Επίσης, ίσως δεν θα είχε μεταδοθεί το πρόβλημα στην Ιρλανδία - Πορτογαλία. Δυστυχώς η αντιμετώπιση Ντράγκι επελέγη (ως αναπόφευκτη) μόνον όταν κινδύνευσε η Ιταλία και Ισπανια.
      Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και ο προκάτοχος του Ντραγκι Ζ. Κ. Τρισέ (ο οποίος, κατά τα άλλα, γενικά υποστήριζε πολιτικές λιτότητας) ήταν κατηγορηματικά αρνητικός στην αρχική διαχείριση (διάρθρωση μέτρων Α' Μνημονίου και ιδίως κατά του PSI). Το καταστροφικό PSI (που μαζί με άλλους παράγοντες αποσταθεροποίησε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία) ήταν κομματική-πολιτική επιλογή των Σαρκοζύ-Μέρκελ, η οποία ελήφθη παρά την αντίδραση των Τρισέ, Μπίνι-Σμάγκι και της πλειοψηφίας στο Directorium της ΕΚΤ.
      Ως προς τη γενική μακροοικονομική διαχείριση, το (θετικό) αντιπαράδειγμα είναι η μακροοικονομική διαχείριση της διοίκησης Ομπάμα και της fed. Oι αριθμοί (πορεία ΑΕΠ, πληθωρισμού και ιδίως της ανεργίας) είναι σαφείς.

      Διαγραφή
  2. Γενικά συμφωνώ, αλλά θέλω να παρατηρήσω ότι μια οικονομική κυβέρνηση αν είναι τεχνοκρατών δεν είναι “όλοι μέσα” αλλά “όλοι έξω”. Μια κυβέρνηση χωρίς πολιτικούς που θα στηρίζεται από όλα τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα της σημερινής βουλής, δηλ. από 250 βουλευτές. Είναι η λύση που επέλεξε η Ιταλία με την κυβέρνηση τεχνοκρατών του Monti, και δεν έχω ακούσει κάποιο καλό επιχείρημα γιατί η ίδια λύση δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει και εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διότι η δική μας οικουμενική δεν θα ειναι αλα Μόντι ή Παπαδήμου αλλά θα είναι "όλοι μέσα", μεγάλο σχήμα, λίγες μεταρρυθμίσεις κλπ.
      Υποκειμενική εκτίμηση είναι αυτή που ενισχύεται από την υποθετική συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτην

      Διαγραφή
    2. Οι κυβερνήσεις "τεχνοκρατών" είναι μετα-δημοκρατικές διαφυγές από την πραγματικότητα. Και δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται επιλύουν. Π.χ. η κυβέρνηση Μόντι συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην δημιουργία του φαινομένου Γκρίλλο-"Επτά Αστέρων". Αντίθετα, οι πολιτικές δημοκρατικής (εν)αλλαγής αποδείχτηκαν λιγότερο επικίνδυνες (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, απομένει προς αξιολόγηση η εκκρεμή "στατική σύγκρουση" στην Ισπανίας).
      Η ελληνική περίπτωση είναι νόθα και θολή δημοκρατική εναλλαγή. Μέσω του ιδιόμορφου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και γενικά του "αντιμνημονιακού" ιδεολογήματος (που είναι μοναδικό και δεν εμφανίστηκε σε καμμιά άλλη χώρα), η εναλλαγή έχει έντονα στοιχεία επιβίωσης στην εξουσία των πρό του 2009 κυβερνώντων. Ο Καραμανλισμός (Β') είναι ακόμη εδώ. Και με τους ΑΝΕΛ, και με τη σύμπραξη για τον ΠτΔ και με την όλη "επικοινωνική διαχείριση" των κυβερνώντων σήμερα. Ακόμη και το σήριαλ με τις TV είναι η Καραμανλική ιστορία των "νταβατζήδων" του 2004-2005 σε νέα σκηνοθεσία.

      Διαγραφή